Black and Yellow

Soms ben ik boos. Vaker dan ik wil, het borrelt. Ik ben een binnenvetter. Het is exemplarisch voor iedereen om mij heen. Om elke seconde geërgerd, maar te depressief om het te uiten. Mijn generatie, die van mij, is schizofreen. Als er iets knapt, leidt het tot exensief geweld. Compenseergedrag. Zijn zij monsters of helden? Producten, maar de keuze is zelf gemaakt. Niemand is een slachtoffer. Ik weet niet waar het aan ligt, de snelheid misschien. De informatie, de keuzes, de verwachtingen die daarmee komen. Als ik vlug kan e-mailen, waarom antwoord ik dan niet direct? Ik weiger, maar sta stil.

23:24 uur, sprinter Amsterdam Muiderpoort – Rotterdam Alexander

Is het zo, dat niemand iemand nodig heeft? Uiteindelijk, als alles wegvalt. Twee keer komma. Het constante gevoel van dingen vergeten. Gevoelens over het hoofd zien. Ben ik echt zo afgestompt geraakt? Vragen stellen. Er was zojuist een symposium over gender en seksualiteit. Soms doe ik dingen om vragen weg te nemen. Het hielp niets. Het heilige geloof dat ik degene ben die de knoppen bediend. Niemand anders kan het doen. Maar ieder laat zich constant leiden door elk ander. Ik geloof niet dat je verleden uitwisbaar is.

Verleden maak je, met elke ademloze seconde. Wat blijft er achter, mocht deze trein zo meteen exploderen? In het hypothetische geval dat deze zwarte doos bewaard blijft. Mijn leven. Berichten die ik puur voor mezelf neer typte. Woorden als verlengstuk, maar nooit genoeg. In de NRC Next schrijven ze er elke week een paar bij, maar ik kan dat niet. Woordengeneratoren. Misschien moet ik het als uiteindelijk doel stellen. Vredig sterven als ik de wereld kan omschrijven.

Ik ben onwetend.

Titanomachia

1 - 2 voor Ajax. De halven zijn gewisseld en de spelers maken ruzie. Ik kan de TV niet meer zien, de zon staat er op. Het is te warm. Ik schrijf veel, maar delete meer. Al was het maar omdat ik niet weet hoe mijn naam te veranderen. Vandaag wilde ik tekenen, maar ik kon mijn krijt niet vinden. Heb ook niet gezocht.

I whisper empty sounds in your ear

and hope that you won’t let go
Take the pieces and build them skywards.

I'll grab you by the neck of the woods

De huizen hebben ogen. Ze weerspiegelen in het water, dus de sloot kijkt me aan. Er zijn eendjes, net als vorig jaar. Toen ging mijn camera er stuk van.

Ty en flex

20 jaar, maar, het is verschil is gemaakt. Is het raar dat ik vaak verminder als het minder gaat?

Negentien, twintig toen je mij leerde kennen. Nu haal ik je in. Het vreemde is hoe ik nu op je lijk, onbewust en ineens, eigenlijk zonder dat ik het toen wilde. Late nachten, late ochtenden. Ik hoop dat ik mezelf tegen kom en er gelukkig mee wordt. Of was de deal niet dat als ik 21 word en er nog steeds een zooitje van maak, we dan weer zouden gaan daten? Onzin, ik zie je al maanden niet. Jij vergeet verjaardagen.

Het is meestal onuitgesproken, maar. Ik word snel ongelukkig als ik in de spiegel kijk. Niet omdat ik mezelf lelijk vind want verre van, het had alleen anders gemoeten. Noem me gerust 'hij'. Ik wil geen aandachtstrekker zijn. Misschien moeten borsten voortaan opblaasmechanismen zijn, heupen inflatable en dat ik die spelling checkte op translate is dan eigenlijk wel weer grappig.

De gedachten groeien ondertussen door als een boom. Op TV was laatst een vrouw van tachtig, uit Bosnië, die hielt zoveel van haar boom dat ze nachten huilde over de mogelijke kap.

Open brief aan hoofdredactrice Katholiek Nieuwsblad

Geachte mevrouw Orbán de Haas,

Vandaag heb ik in de NRC Next het interview van Esther Wittenberg met u gelezen. U zult er vast vele reacties op krijgen, zoals er al vele tegen u geuit zijn de afgelopen tijd. Ook ik heb uw brief aan Jeanine Hennis destijds onder ogen gekregen. Maar naar aanleiding van het vandaag geplaatste interview, ben ik me vooral af gaan vragen hoe u denkt over andere ethische kwesties naast abortus. Ik ben negentien jaar oud en hoofdredactrice van Expreszo magazine, het enige Nederlandse magazine voor jongeren van vijftien tot vijfentwintig jaar die homo- of biseksueel zijn. We maken dit magazine en de bijhorende website al een aantal decennia met een hecht team vrijwilligers.

In deze functie kom ik geregeld in aanraking met opinies vanuit het Christelijke geloof. Deze zijn mij niet vreemd, ik ben zelf Katholiek opgevoed. Ik heb tot maart dit jaar in Zeeland bij mijn ouders gewoond en betrek nu een appartement nabij Rotterdam. Mijn ouders staan achter mijn werk voor Expreszo en hebben relatief weinig problemen met mijn seksuele geaardheid. Ik heb me hier altijd enorm gesterkt door gevoeld. Wel levert ons geloof, ook ik noem mijzelf Christen, soms felle discussies op tussen mij en mijn ouders.

Zij vinden het belangrijk dat homoseksuelen, om de overkoepelende term maar eens te gebruiken, zich zo min mogelijk afzetten tegen de kerk. Onder andere in de nieuwsberichten die ik typ voor de Expreszo website probeer ik dan ook zoveel mogelijk irrelevante informatie omtrent het geloof weg te laten. Het is niet mijn bedoeling, noch die van de organisatie, om andere homoseksuele gelovigen af te schrikken. Een ieder moet zich thuis kunnen voelen bij ons. Ditzelfde geldt voor bijvoorbeeld mensen met een Islamitische achtergrond. Het is gemakkelijk om bij geweldsdelicten jegens homoseksuelen in elk nieuwsbericht er duidelijk uit te lichten dat de dader ‘wellicht van Marokkaanse afkomst’ is, maar dit is geen toevoeging die mee zal helpen aan de (zelf)acceptatie van homoseksuelen. Als het nieuwswaardig is wordt het logischerwijs geplaatst, alleen mogen dergelijke opmerkingen nooit de boventoon voeren in een nieuwsbericht.

Toch is het soms lastig voor ons om geen hard standpunt in te nemen tegenover het geloof. U bent ongetwijfeld op de hoogte van de mening van vele kerkelijke instituten tegenover homo- en biseksualiteit. Op het moment dat de Paus hier bijvoorbeeld een uitspraak over doet, dan is het onze taak als nieuwsmedium om deze uitspraak te plaatsen. Ook als het Christenen in een, door de ogen van velen in onze doelgroep, kwaad daglicht plaatst.

Ik ben zeer benieuwd naar uw mening omtrent homoseksualiteit. Vindt u dat homo- en biseksuelen gelijkwaardig zijn aan heteroseksuelen? Hoe interpreteert u de Bijbel omtrent dit standpunt? Vanuit mijn eigen achtergrond heb ik altijd onthouden vanuit preken tijdens kerkdiensten dat God liefde is. Dit heb ik persoonlijk altijd opgevat als liefde voor iedereen. Ik ben blij dat mijn omgeving dit ook veelal zo ziet. Het is misschien een te persoonlijke vraag, maar hoe zou u reageren als een van uw kinderen ‘uit de kast’ zou komen en toe zou geven homo, lesbisch of biseksueel te zijn?

Zelf hoop ik mij nog jaren actief in te kunnen zetten voor jongeren met een niet heteroseksuele geaardheid. Het is dankbaar werk en op redactioneel gebied leer ik er veel van. Dit alles betekent een enorme schat aan werkervaring voor mij, iets dat belangrijk is in de journalistieke wereld. Naast mijn werk voor Expreszo studeer ik Algemene Cultuur Wetenschappen te Rotterdam en schrijf ik voor verschillende muziekgerelateerde websites. Mijn leven draait niet om mijn geaardheid, maar ik wil graag al mijn mogelijke handvatten aanpakken om het leven van vele van mijn ‘geaardheidsgenoten’ een stukje prettiger te maken.

Ik ben zeer benieuwd naar uw reactie.

Met vriendelijke groet,

Maartje Buise
Hoofdredactrice Expreszo

Do you feel bad, like I feel bad.

Het is eigenlijk ook gewoon echt heel loos om iemand sterkte te wensen als zijn of haar relatie net geëindigd is. Gezien je daarna weer verder gaat met je leven alsof er niks gebeurd is terwijl de wereld voor een ander instort.

Het voelt altijd een beetje raar. Maar niks zeggen is ook weer zo wat.

Treinreis.

Holendrecht, stoptrein. Amsterdam is groot of in ieder geval in zijn uitlopers. Ik was er sinds gisteren niet meer geweest. Nu regent het. Ik heb trek in iets met rijst maar eet jammer genoeg niet thuis. Zo meteen even langs Nadine en Iepje, daarna misschien schoenen ophalen als dat meisje ooit nog eens terugsmst, dan door naar Den Haag voor een soort van intake gesprek met de nieuwe beeldredactrice en aansluitend babbelen met de vrijwilligersmanager over mijn furie richting meneer de adjunct hoofdredacteur. Die ik gisteren om de manager heen de deur wees. Good job.

Bijlmer-Arena. Zo dicht bij Duivendrecht, gek altijd. De drie sterren van de Heineken Music Hall. Ik houd van Amsterdam, wat ik vast niet hoor te zeggen met een groen-wit 010 hart. Zag gisteren in het nieuwe telefoonboek dat Capelle aan den IJssel ook 010 heet, klop op borst. Al is het overdreven. Er zijn hier altijd mensen die ik niet zo graag zou tegenkomen alleen in het donker, maar vandaag vooral wat ouderen. Het is ook overdag. De reis is altijd langer dan dat ik denk, maar een peulenschil. Ik wou soms dat ik een bandje had, de hele dag in geripte skinnies kon lopen, een snor had en broodmager was. Ik zie hier iets in wat niet helemaal mogelijk is en dan doel ik niet op het honderd kilo afvallen.

Flashing lights and sound.

De zomer is een raar iets. Het is tijd voor hoogte- en dieptepunten, bijna. Is hij al voor bij? Een week, twee. Ik had nooit gedacht dat het zo zou lopen. Eerlijk waar, nooit gehoopt. Niet gedurfd. En nu is het nog steeds de angst, ergens, misschien, die me parten speelt. De angst die verstrengelt is met het gevoel dat het eerder ook eindigde. Tegen alle verwachting in. Ik ben soms zo bang. De ontmoetingen, de omgeving, met iemand verlies je niet alleen een persoon maar ook een leven. Even dacht ik dat het genoeg was om het tegen te houden, maar je had gelijk. Liefde overkomt je. Ik kan er niks aan doen maar tegelijkertijd alles. Je huid is zo zacht en ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Hoe je lacht. Hoe ik het initiatief niet eens hoef te nemen. Zullen we bij deze beloven er niet in te trappen? Niet te veranderen.

Het zou te makkelijk zijn. Een wordt twee, wordt drie, wordt vier en zo verder. Tegen die tijd hebben we vast al eens echt ruzie gehad. Is mijn neus misschien wel gebroken. Zijn we naar België geweest en hebben we gebungeejumpt. Mag ik met je mee? Bij alles. Niet omdat het klef is of leuk leest, maar omdat ik geen minuut wil missen. Altijd ligt het op de loer. Wil je nu weten wat ik schreef in mijn reisboekje?

Dat het fijnste is, wat jou onderscheid van eenieder in de afgelopen tijd, dat we ongestoord kunnen lachen. Dat je een filmpje maakt in mijn hoofd. Ik wil je alle kansen van de wereld geven. Blijf alsjeblieft hier. Nu. Met de zon als achtergrond. Dit gaat voor langer dan de zomer alleen. Ik kan zeggen dat ik nooit weg zal gaan, maar we weten beiden dat beloftes vaak loos blijken. Wat niks af doet aan de intensiteit als ze gemaakt worden. Het is altijd anders dan voorgaande keren, of keer, eigenlijk. Eigenlijk dus gewoon wat je zei. Voor deze korte tijd geef ik verdomd veel om je. En nu klaar met het kleffe gedoe, doorspekt met 'ja maar' en 'maar de vorige keer' en 'ik durf niet', als dat er al uit spreekt. Wat ik eigenlijk vast gewoon wil zeggen is dat dit niks af doet aan haar en ik ook niet andersom. Gelukkig is dat ook nooit de bedoeling geweest.

Alles wat er moet zijn

Fuck Tumblr.

- is er.