Negentien, twintig toen je mij leerde kennen. Nu haal ik je in. Het vreemde is hoe ik nu op je lijk, onbewust en ineens, eigenlijk zonder dat ik het toen wilde. Late nachten, late ochtenden. Ik hoop dat ik mezelf tegen kom en er gelukkig mee wordt. Of was de deal niet dat als ik 21 word en er nog steeds een zooitje van maak, we dan weer zouden gaan daten? Onzin, ik zie je al maanden niet. Jij vergeet verjaardagen.
Het is meestal onuitgesproken, maar. Ik word snel ongelukkig als ik in de spiegel kijk. Niet omdat ik mezelf lelijk vind want verre van, het had alleen anders gemoeten. Noem me gerust 'hij'. Ik wil geen aandachtstrekker zijn. Misschien moeten borsten voortaan opblaasmechanismen zijn, heupen inflatable en dat ik die spelling checkte op translate is dan eigenlijk wel weer grappig.
De gedachten groeien ondertussen door als een boom. Op TV was laatst een vrouw van tachtig, uit Bosnië, die hielt zoveel van haar boom dat ze nachten huilde over de mogelijke kap.
0 reacties:
Een reactie plaatsen