Read you like a polygraph.

Black and Yellow

2011-05-12T03:26:00.000-07:00

Soms ben ik boos. Vaker dan ik wil, het borrelt. Ik ben een binnenvetter. Het is exemplarisch voor iedereen om mij heen. Om elke seconde geërgerd, maar te depressief om het te uiten. Mijn generatie, die van mij, is schizofreen. Als er iets knapt, leidt het tot exensief geweld. Compenseergedrag. Zijn zij monsters of helden? Producten, maar de keuze is zelf gemaakt. Niemand is een slachtoffer. Ik weet niet waar het aan ligt, de snelheid misschien. De informatie, de keuzes, de verwachtingen die daarmee komen. Als ik vlug kan e-mailen, waarom antwoord ik dan niet direct? Ik weiger, maar sta stil.

23:24 uur, sprinter Amsterdam Muiderpoort – Rotterdam Alexander

2011-05-10T16:14:00.000-07:00

Is het zo, dat niemand iemand nodig heeft? Uiteindelijk, als alles wegvalt. Twee keer komma. Het constante gevoel van dingen vergeten. Gevoelens over het hoofd zien. Ben ik echt zo afgestompt geraakt? Vragen stellen. Er was zojuist een symposium over gender en seksualiteit. Soms doe ik dingen om vragen weg te nemen. Het hielp niets. Het heilige geloof dat ik degene ben die de knoppen bediend. Niemand anders kan het doen. Maar ieder laat zich constant leiden door elk ander. Ik geloof niet dat je verleden uitwisbaar is.

Verleden maak je, met elke ademloze seconde. Wat blijft er achter, mocht deze trein zo meteen exploderen? In het hypothetische geval dat deze zwarte doos bewaard blijft. Mijn leven. Berichten die ik puur voor mezelf neer typte. Woorden als verlengstuk, maar nooit genoeg. In de NRC Next schrijven ze er elke week een paar bij, maar ik kan dat niet. Woordengeneratoren. Misschien moet ik het als uiteindelijk doel stellen. Vredig sterven als ik de wereld kan omschrijven.

Ik ben onwetend.

Titanomachia

2011-05-08T10:05:00.000-07:00

1 - 2 voor Ajax. De halven zijn gewisseld en de spelers maken ruzie. Ik kan de TV niet meer zien, de zon staat er op. Het is te warm. Ik schrijf veel, maar delete meer. Al was het maar omdat ik niet weet hoe mijn naam te veranderen. Vandaag wilde ik tekenen, maar ik kon mijn krijt niet vinden. Heb ook niet gezocht.

I whisper empty sounds in your ear

and hope that you won’t let go
Take the pieces and build them skywards.

I'll grab you by the neck of the woods

2011-05-04T15:29:00.000-07:00

De huizen hebben ogen. Ze weerspiegelen in het water, dus de sloot kijkt me aan. Er zijn eendjes, net als vorig jaar. Toen ging mijn camera er stuk van.

Ty en flex

2011-03-21T17:01:00.000-07:00

20 jaar, maar, het is verschil is gemaakt. Is het raar dat ik vaak verminder als het minder gaat?

Negentien, twintig toen je mij leerde kennen. Nu haal ik je in. Het vreemde is hoe ik nu op je lijk, onbewust en ineens, eigenlijk zonder dat ik het toen wilde. Late nachten, late ochtenden. Ik hoop dat ik mezelf tegen kom en er gelukkig mee wordt. Of was de deal niet dat als ik 21 word en er nog steeds een zooitje van maak, we dan weer zouden gaan daten? Onzin, ik zie je al maanden niet. Jij vergeet verjaardagen.

Het is meestal onuitgesproken, maar. Ik word snel ongelukkig als ik in de spiegel kijk. Niet omdat ik mezelf lelijk vind want verre van, het had alleen anders gemoeten. Noem me gerust 'hij'. Ik wil geen aandachtstrekker zijn. Misschien moeten borsten voortaan opblaasmechanismen zijn, heupen inflatable en dat ik die spelling checkte op translate is dan eigenlijk wel weer grappig.

De gedachten groeien ondertussen door als een boom. Op TV was laatst een vrouw van tachtig, uit Bosnië, die hielt zoveel van haar boom dat ze nachten huilde over de mogelijke kap.

Open brief aan hoofdredactrice Katholiek Nieuwsblad

2010-11-30T02:33:00.001-08:00

Geachte mevrouw Orbán de Haas,

Vandaag heb ik in de NRC Next het interview van Esther Wittenberg met u gelezen. U zult er vast vele reacties op krijgen, zoals er al vele tegen u geuit zijn de afgelopen tijd. Ook ik heb uw brief aan Jeanine Hennis destijds onder ogen gekregen. Maar naar aanleiding van het vandaag geplaatste interview, ben ik me vooral af gaan vragen hoe u denkt over andere ethische kwesties naast abortus. Ik ben negentien jaar oud en hoofdredactrice van Expreszo magazine, het enige Nederlandse magazine voor jongeren van vijftien tot vijfentwintig jaar die homo- of biseksueel zijn. We maken dit magazine en de bijhorende website al een aantal decennia met een hecht team vrijwilligers.

In deze functie kom ik geregeld in aanraking met opinies vanuit het Christelijke geloof. Deze zijn mij niet vreemd, ik ben zelf Katholiek opgevoed. Ik heb tot maart dit jaar in Zeeland bij mijn ouders gewoond en betrek nu een appartement nabij Rotterdam. Mijn ouders staan achter mijn werk voor Expreszo en hebben relatief weinig problemen met mijn seksuele geaardheid. Ik heb me hier altijd enorm gesterkt door gevoeld. Wel levert ons geloof, ook ik noem mijzelf Christen, soms felle discussies op tussen mij en mijn ouders.

Zij vinden het belangrijk dat homoseksuelen, om de overkoepelende term maar eens te gebruiken, zich zo min mogelijk afzetten tegen de kerk. Onder andere in de nieuwsberichten die ik typ voor de Expreszo website probeer ik dan ook zoveel mogelijk irrelevante informatie omtrent het geloof weg te laten. Het is niet mijn bedoeling, noch die van de organisatie, om andere homoseksuele gelovigen af te schrikken. Een ieder moet zich thuis kunnen voelen bij ons. Ditzelfde geldt voor bijvoorbeeld mensen met een Islamitische achtergrond. Het is gemakkelijk om bij geweldsdelicten jegens homoseksuelen in elk nieuwsbericht er duidelijk uit te lichten dat de dader ‘wellicht van Marokkaanse afkomst’ is, maar dit is geen toevoeging die mee zal helpen aan de (zelf)acceptatie van homoseksuelen. Als het nieuwswaardig is wordt het logischerwijs geplaatst, alleen mogen dergelijke opmerkingen nooit de boventoon voeren in een nieuwsbericht.

Toch is het soms lastig voor ons om geen hard standpunt in te nemen tegenover het geloof. U bent ongetwijfeld op de hoogte van de mening van vele kerkelijke instituten tegenover homo- en biseksualiteit. Op het moment dat de Paus hier bijvoorbeeld een uitspraak over doet, dan is het onze taak als nieuwsmedium om deze uitspraak te plaatsen. Ook als het Christenen in een, door de ogen van velen in onze doelgroep, kwaad daglicht plaatst.

Ik ben zeer benieuwd naar uw mening omtrent homoseksualiteit. Vindt u dat homo- en biseksuelen gelijkwaardig zijn aan heteroseksuelen? Hoe interpreteert u de Bijbel omtrent dit standpunt? Vanuit mijn eigen achtergrond heb ik altijd onthouden vanuit preken tijdens kerkdiensten dat God liefde is. Dit heb ik persoonlijk altijd opgevat als liefde voor iedereen. Ik ben blij dat mijn omgeving dit ook veelal zo ziet. Het is misschien een te persoonlijke vraag, maar hoe zou u reageren als een van uw kinderen ‘uit de kast’ zou komen en toe zou geven homo, lesbisch of biseksueel te zijn?

Zelf hoop ik mij nog jaren actief in te kunnen zetten voor jongeren met een niet heteroseksuele geaardheid. Het is dankbaar werk en op redactioneel gebied leer ik er veel van. Dit alles betekent een enorme schat aan werkervaring voor mij, iets dat belangrijk is in de journalistieke wereld. Naast mijn werk voor Expreszo studeer ik Algemene Cultuur Wetenschappen te Rotterdam en schrijf ik voor verschillende muziekgerelateerde websites. Mijn leven draait niet om mijn geaardheid, maar ik wil graag al mijn mogelijke handvatten aanpakken om het leven van vele van mijn ‘geaardheidsgenoten’ een stukje prettiger te maken.

Ik ben zeer benieuwd naar uw reactie.

Met vriendelijke groet,

Maartje Buise
Hoofdredactrice Expreszo

Do you feel bad, like I feel bad.

2010-11-06T09:45:00.001-07:00

Het is eigenlijk ook gewoon echt heel loos om iemand sterkte te wensen als zijn of haar relatie net geëindigd is. Gezien je daarna weer verder gaat met je leven alsof er niks gebeurd is terwijl de wereld voor een ander instort.

Het voelt altijd een beetje raar. Maar niks zeggen is ook weer zo wat.

Treinreis.

2010-09-30T14:19:00.000-07:00

Holendrecht, stoptrein. Amsterdam is groot of in ieder geval in zijn uitlopers. Ik was er sinds gisteren niet meer geweest. Nu regent het. Ik heb trek in iets met rijst maar eet jammer genoeg niet thuis. Zo meteen even langs Nadine en Iepje, daarna misschien schoenen ophalen als dat meisje ooit nog eens terugsmst, dan door naar Den Haag voor een soort van intake gesprek met de nieuwe beeldredactrice en aansluitend babbelen met de vrijwilligersmanager over mijn furie richting meneer de adjunct hoofdredacteur. Die ik gisteren om de manager heen de deur wees. Good job.

Bijlmer-Arena. Zo dicht bij Duivendrecht, gek altijd. De drie sterren van de Heineken Music Hall. Ik houd van Amsterdam, wat ik vast niet hoor te zeggen met een groen-wit 010 hart. Zag gisteren in het nieuwe telefoonboek dat Capelle aan den IJssel ook 010 heet, klop op borst. Al is het overdreven. Er zijn hier altijd mensen die ik niet zo graag zou tegenkomen alleen in het donker, maar vandaag vooral wat ouderen. Het is ook overdag. De reis is altijd langer dan dat ik denk, maar een peulenschil. Ik wou soms dat ik een bandje had, de hele dag in geripte skinnies kon lopen, een snor had en broodmager was. Ik zie hier iets in wat niet helemaal mogelijk is en dan doel ik niet op het honderd kilo afvallen.

Flashing lights and sound.

2010-09-07T01:39:00.001-07:00

De zomer is een raar iets. Het is tijd voor hoogte- en dieptepunten, bijna. Is hij al voor bij? Een week, twee. Ik had nooit gedacht dat het zo zou lopen. Eerlijk waar, nooit gehoopt. Niet gedurfd. En nu is het nog steeds de angst, ergens, misschien, die me parten speelt. De angst die verstrengelt is met het gevoel dat het eerder ook eindigde. Tegen alle verwachting in. Ik ben soms zo bang. De ontmoetingen, de omgeving, met iemand verlies je niet alleen een persoon maar ook een leven. Even dacht ik dat het genoeg was om het tegen te houden, maar je had gelijk. Liefde overkomt je. Ik kan er niks aan doen maar tegelijkertijd alles. Je huid is zo zacht en ik kan het nog steeds bijna niet geloven. Hoe je lacht. Hoe ik het initiatief niet eens hoef te nemen. Zullen we bij deze beloven er niet in te trappen? Niet te veranderen.

Het zou te makkelijk zijn. Een wordt twee, wordt drie, wordt vier en zo verder. Tegen die tijd hebben we vast al eens echt ruzie gehad. Is mijn neus misschien wel gebroken. Zijn we naar België geweest en hebben we gebungeejumpt. Mag ik met je mee? Bij alles. Niet omdat het klef is of leuk leest, maar omdat ik geen minuut wil missen. Altijd ligt het op de loer. Wil je nu weten wat ik schreef in mijn reisboekje?

Dat het fijnste is, wat jou onderscheid van eenieder in de afgelopen tijd, dat we ongestoord kunnen lachen. Dat je een filmpje maakt in mijn hoofd. Ik wil je alle kansen van de wereld geven. Blijf alsjeblieft hier. Nu. Met de zon als achtergrond. Dit gaat voor langer dan de zomer alleen. Ik kan zeggen dat ik nooit weg zal gaan, maar we weten beiden dat beloftes vaak loos blijken. Wat niks af doet aan de intensiteit als ze gemaakt worden. Het is altijd anders dan voorgaande keren, of keer, eigenlijk. Eigenlijk dus gewoon wat je zei. Voor deze korte tijd geef ik verdomd veel om je. En nu klaar met het kleffe gedoe, doorspekt met 'ja maar' en 'maar de vorige keer' en 'ik durf niet', als dat er al uit spreekt. Wat ik eigenlijk vast gewoon wil zeggen is dat dit niks af doet aan haar en ik ook niet andersom. Gelukkig is dat ook nooit de bedoeling geweest.

Alles wat er moet zijn

2010-09-06T05:26:00.000-07:00

Fuck Tumblr.

- is er.

Game. Set. Match.

2010-08-30T03:50:00.000-07:00

May-June 010

Hello Seattle

2010-08-29T14:18:00.001-07:00

And I hope that I'll never let you down.

Sudden death in Carolina.

2010-08-14T11:15:00.000-07:00

Last night I swallowed liquor and a lighter and this morning I threw up fire.

In bed is het soms zoveel fijner. Is er een nieuwe jij? Ik vrees van wel. Ik kan er uren tegen praten over Brand New, wat ik tegen iedereen kan. Mike Sapone gaat het nieuwe album van The Xcerts produceren. Geweldig hoe zo'n band een kans als dat kan krijgen. Ik hoop dat ze groot worden, al blijft het voor altijd de band met het Caitlin haar en de bassist die niet eens zijn Hardcore chestpiece durfde te laten zien. I got a 20 dollar bill. Ik ben niet bang meer, of is dat te makkelijk om te zeggen. Vandaag was ik bang haar tegen te komen. De aller eerste. Ik wil dat niet meer zijn, niet in Goes, niet in België, nergens. Ze was er vast. Treinstation Mol. Vreemd hoe veel er veranderd is in vijf jaar tijd. Vijf jaar, nog niet eens. Twee per keer. De groei is ingezet. Een nieuwe start is lastig als je dingen achter je moet laten. Maar het tweede gedeelte van het jaar is nu al een betere, niet mogelijk zonder deel een ook. Ik heb mijn Actionsampler foto's terug, ze zijn omin leuk. Van de zon. De zomer is al bijna voor bij, maar eigenlijk nog maar net begonnen. Ze heeft sproetjes. En verf op haar rug. Het is fijn. De wereld lijkt soms roze randjes te krijgen.

Call homicide. Take the case to court.
Her lips taste like a loaded gun
and I'm her number one chalk outline on the floor.

'Cause this is going to last for more than the weekend.

2010-08-09T14:11:00.001-07:00

You looked right through me,
There was no one else
I sat beside you and became myself today
Today.

4.30 nighttime. - Cologne

2010-08-01T02:33:00.000-07:00

And if you get it right,
Get it right.
I'll love you until my ninth life.

Niet vanwege de getekende graanvelden.

2010-07-26T15:03:00.000-07:00

Roll away your stone I will roll away mine
Together we can see what we will find
Don't leave me alone at this time
For I am afraid of what I will discover inside.

It seems that all my bridges have been burned
But you say 'That's exactly how this grace thing works’
It's not the long walk home that will change this heart
But the welcome I receive with every start.

Darkness is a harsh term don't you think
Yet it dominates the things I see.

300

2010-07-20T12:27:00.000-07:00

Voor België.

Is er leven op Pluto? Danku Rock Herk 2010. Ik was aan je toe.

Het ongelijk.

2010-07-12T09:46:00.000-07:00

Het lijkt de buurman wel, daar op het perron aan de andere kant. Roosendaal. Het algemene punt, met een gek stationsgebouw waar je zomaar allerlei ruimtes in kan. Zo af en toe schiet het door mijn hoofd. We staan stil naast wagons vol auto’s, Ford. Het kleurenpallet is lelijk. Ik kocht chocomel in Rotterdam maar het smaakt me niet. Ik voel me niet zo lekker. Misschien krijg ik verlate oranje koorts.

De trein staat gereed op spoor vier, zestien uur zestien. Veertien. We komen altijd langs Oudenbosch waar de basiliek staat. Het is mooi, ik houd van kerken. The Ghost of a Thousand komt door mijn ene oordopje wat het nog doet. Een keer nieuwe kopen zou goed zijn, een keer. Keer op keer. Ik kan beter aan mijn artikel gaan werken of solidaire doen op mijn ipod. Maar vandaag mogen we lamgeslagen zijn. Voor een keertje. Niet huilen, geen alvast gezette tatoeages wegschrabben (spellingcontrole rekent ‘wegschrabben’ goed) en dinsdag is er een huldiging dus doen de treinen raar. Gewoon, van dat gezeur in je onderbuik. Zo dichtbij.

Antwerpen 2.

2010-07-11T03:15:00.001-07:00

But when the beat drops.

2010-07-11T03:09:00.000-07:00

Ineens bedenk je het dan op de zondagochtend, al is het technisch gezien middag. Zondag is voor ruzies. Vandaag niet. Ik had "I always knew it was going to be like this" in mijn hoofd. Maar is dat zo? Ik romantiseerde, er van overtuigd dat ik nooit had geweten dat het zou eindigen. Ik vrees dat het niet waar is. Een van de eerste zinnen was "I think we should strike a match, hold it against the wind and see how long it lasts." Omdat ik altijd zeker wist en weet dat het gevoel niet zou eindigen, maar wij in den beginne een gok waren. De beste gok ooit, daar niet van.

Metropolis 2010

2010-07-06T03:31:00.000-07:00

Ik weet niet hoe de plaatjes hier in uit gaan pakken, want hij weergeeft ze gek. Metropolis zondag. In de zon. Het 3FM podium liep uit en uiteindelijk heb ik daar alleen een stukje The Accelerators gezien. Naast het al veelvuldig door mij genoemde Baroness, Jack Parow en Japandroids heb ik ook een vrij saai stukje James Yuill gezien, Adam Green, Fresku en wat dingen gehoord vooral van Here We Go Magic en een nummertje Tim Knol. Waar overigens niet zoveel aan was, het is een wat gekke cowboy. Ook Fresku viel tegen. Iedereen is lyrisch over hem maar omdat de helft van z'n liedjes teksten hebben als in "Ik verveel me dus ik ruk nog maar een keer" en het al na twee nummers verzandde in een wedstrijdje 'wie kan het hardste "HOMO" roepen' was de lol er snel vanaf.
Baroness is een geweldige mix tussen met name Pantera en Alexisonfire, maar ook de invloed van Metallica is voelbaar. De band speelde enthousiast en strak, ondanks het feit dat het materiaal niet allemaal lekker liep. De instrumentale stukken zijn soms wat te lang en hier en daar is het iets te log, maar dat zal vast een kwestie van smaak zijn.

Een van de dingen waar ik ook naar uitkeek was Jack Parow. Die Antwoord komt alleen voor duur naar Amsterdam, dus hier zijn Zuid-Afrikaanse mattie inclusief mega cap. Mijn pet is nog steeds het fijnst. De beats waren lekker en het duurde even voor dat het op gang kwam. Maar uiteindelijk werd het dansen in de zon in onze bh's en zo nieuwe vrienden maken. Die dan ineens het vriendje van een klasgenoot bleken te zijn. Uiteindelijk hebben we bij hun gebbq't en was het heel erg gezellig. Jack Parow is inderdaad cooler as ekke, al kan je de smaak dat hij wellicht gewoon een cabertier is nooit helemaal wegspoelen.

De foto's zitten omgedraaid trouwens, ik snap ook nooit zo goed waarom hij dat doet. Terwijl iedereen naar Babylon Circus wilde ben ik naar Japandroids gegaan. Ik denk niet dat ik er ooit spijt van ga krijgen. Na twee keer heen en weer gerend te hebben eerst op zoek naar sandalen en vervolgens naar schoenen zijn we gaan springen in de tent. De energie spatte er van af en dit is daadwerkelijk een van dè beloften van 2010. Lekker rammelend en hard maar met rustige stukken, waar wat aan geschaafd kan worden maar ach, epische muziek. Misschien niet heel erg hitgevoelig, maar gezien de reactie van het publiek in de volle tent is dat ook niet nodig. Japandroids, gaat dat zien.

Antwerpen 1.

2010-06-24T14:49:00.000-07:00

Misschien is het maar goed dat het internet niet heel fatsoenlijk werkt, anders nam ik nu de tijd niet om te typen. Nog steeds niet, het gaat om het idee. Deze kamer is fijn, rustig en alles is zacht. De muziek speelt en de gordijnen met uitzicht op het park zijn dicht. Zo meteen in bed. Toen ik vanochtend wakker werd besloot ik om nog een uurtje te blijven liggen met de gok dat de internationale trein voor een keer geen vertraging zou hebben. Dus was ik op tijd, alsnog, in Antwerpen. Voor de eerste keer in lange tijd zonder gekke chocomel uit de automaat te halen. De uitgang die ik wou was dicht (die waarbij als je buitenkomt direct Diamand ziet staan) dus via het plein. Lopen in de warmte met tassen al was het vlug gevonden.

In het stadhuis, de trouwzaal omdat Antwerpen trots is dat homo’s ook mogen trouwen daar sinds 2004, eerst een verhaal en daarna broodjes. Ik vond het mooi om dat allemaal te zien, ook al waren Rubens' originele doeken al lang verhuist naar het Prado te Madrid. Maar het zijn plekken waar je nooit komt, Madrid wel maar niet in dat Antwerpse gebouw. Grappig ook hoe we heel de middag in steenkool Engels (Vlaams) aan hebben gehoord hoe Nederland zich sneaky van België afscheidde en hun welvaart mee nam, terwijl wij altijd onze rooskleurige kant zien. Rondleiding en chocola, chocola met tequilla, chocola met iets van aardbeispul wat ik niet verstond, chocola met cola, chocola met nog iets wat ik niet helemaal begreep maar het was rood en chocola met passievrucht en limoen. Bij de beste chocolatier ter wereld, degene die snuifchocola bedacht en gemaakt heeft voor The Rolling Stones. Dus nu heb ik chocoladelipstick in mijn tas.

Het wordt een mooi wazig verhaal zo, maar het is toch vooral dat ik dit gewoon leuk vind om aan het einde van het jaar terug te lezen. ‘Walking dinner’ betekende tot verbazing van iedereen dat ze rond kwamen rennen met mini-hapjes een uur lang. Dus de aspergesoep heb ik afgeslagen, daar dat ongeveer de enige groente is die ik echt verafschuw. Maar (tromgeroffel) ik heb wel sushi, kaviaar en een of andere schelp (het schelpdier) gegeten. Het viel niet tegen maar ik voel me nog steeds een beetje vissig. Uiteindelijk heb ik twee uur terug maar met een kudde een bak friet en een ondeffinieeerbaar vleesspies-iets naar binnen gewerkt. Op een lege maag kan men niet slapen. Dit is echt de meest afgrijselijke samenvatting ooit. We zijn ook nog in de kathedraal geweest en in het Rubenshuis dat we speciaal na sluitingstijd mochten bezoeken. Mooi al was ik moe en was de rondleiding een beetje teveel hetzelfde. Eigenlijk vooral dat ik niet zo goed mee kon praten in het Engels want woorden bedenken in een Nederlands gesprek is al lastig zat. Weltrusten, morgen een tour langs modehuizen geloof ik en de opening van de roze week nog iets en dus ook feest. En Grease sing-along maar daar heb ik me niet voor ingeschreven. Iemand zin om in Antwerpen een hotelkamer op stelten te zetten?

Smaken verschillen op Net5.

2010-06-14T11:27:00.000-07:00

Ik blader door Jenna's Tumblr. Ik ken Jenna niet en vind Tumblr stom om zelf te hebben, het is te lastig. Teveel mogelijkheden. Ik zag je comment net pas. Ik grijnsde.

Er staan best leuke dingen op, plaatjes maken me blij. Zinnen ook, muziek, tekst. Volgens de TV: "Honderd procent geslaagd, vol verrassingen. Zeer gezellig. Het eten vond ik lekker, maar niet super geweldig. Daar had ik misschien hogere verwachtingen van. Een zeven."

The Powerfest - June 5th

2010-06-14T04:14:00.000-07:00

Op naar Enschede

2010-06-07T08:33:00.000-07:00

Ik dacht dat er iemand zwaaide vanuit mijn ooghoek, maar het was een opstandig plukje haar dat voor mijn ogen schoof. We halen vrachtwagens en auto’s in, bestelbusjes zo af en toe. De bomen zijn geknot, de lesauto gaat langs een trailer. Er zijn afgeschermde velden met koeien. We zijn duidelijk noordelijker dan het zuiden. De wagens hebben internationale namen op weg naar Duitsland. Ik niet. Er zijn gebouwen die ik niet herken al heb ik hier vaker gereden. Alles lijkt zich zelf te herhalen. Er stonden paaltjes met een gekleurde rand in de geluidswerende bosjes. Van een speurtocht of als markering?

De boerderijen hier hebben een ander dak, het McDonalds teken steekt fier boven de begroeiing uit. We zijn bijna bij Apeldoorn, of in ieder geval al acht minuten uit Amesfoort vertrokken. Er zoefde een zilveren trein voorbij. Berlijn Hbh – Amsterdam CS. De letters betekenen denk ik het zelfde. Rode verf als een teken uit het verleden. Jammer dat ik er nog nooit geweest ben, ik stel me Berlijn nog steeds voor als huizen van meerdere verdiepingen zonder wanden. Met betonstaal en draden er uit stekend. Met gasfornuizen omdat die het beste koken, met bak- en braadpannen en allerhande geuren. Het Bankok van Oost-Duitsland.

#FuckYeah

2010-06-05T02:22:00.001-07:00

Hospital Beds

2010-06-04T13:50:00.000-07:00

There's nothing to do here, some just whine and complain.

De televisie staat aan maar de digitenne uit, tenne rijmt op penne. De penne is op. Mijn pennen werken bijna allemaal niet meer. Er is hier niks te doen maar veel wat nog moet gebeuren. Het is niet zo netjes meer, ik had toch gelijk. Gelijk komt altijd achteraf.

Dus, zijn we nu op dit punt aangeland? Nu is alles anders. Het voelt definitief. Ik heb de neiging (speciaal gegoogled) om te zeggen dat het allemaal goed kan komen. Dat ik er zal zijn als jij er bent, wat waarschijnlijk ook zo is. Ik ken mezelf. In ieder geval een beetje.

Maar niet nu, niet op dit moment of punt. De zomer staat voor de deur. Ik erger me soms zo gigantisch aan je. Jij ook aan mij. Het begon met Snow Patrol, voor mij althans, Open Your Eyes toen. Het eindigt(de) met You Could Be Happy. En ondanks dat het dramatisch over komt en ik geleerd heb te zeggen wat ik wil zeggen omdat ook ik daar het recht toe heb, is het drama niet wat ik bedoel. Juist niet. Ik kan weer lachen als ik aan al onze gekke dingen denk. En ik heb zin om een grafgrapje te maken nu. Ik ken je te goed al denk je wellicht van niet en whatever, as said ga ik voor altijd van je houden.

Het is rustig op mijn bank. Overal zitten vlekken. Het is rustig in mijn hoofd. Dankjewel daar voor. Take a glorious bite out of the whole world.

The basis of everything.

2010-05-22T15:36:00.000-07:00

Ik weet niet hoe laat het is, het is half een. Twaalf uur geleden was ik aan het mokken en brood met ei naar binnen aan het werken. Nu ben ik moe van de dag, van het werk en van het hangen. Er komt te weinig uit mijn vingers. De salvia is vast verlept als ik dinsdag thuis kom, als ik ooit nog thuis kom. Ik weet niet zo goed wat thuis is tegenwoordig. Want ik heb er twee, al is er maar eentje echt. De andere, waar ik nu ben, is voor de tijd die over is. De tijd dat ik alleen ben.

The beauty of a polaroid.

2010-05-21T03:49:00.000-07:00

I'm wondering if my thoughts of her
Have ever crossed her thoughts of me
And if they're half as clear as mine
And if there'll ever be a time

For us to journey once again
As lovers and as trusted friends
What if the best is yet to come
And this was only the first part run.

(Get a hold of yourself
Don't worry about the aftermath
There is no one after you
Or on your back.)

I could be stuck here for a thousand years.

2010-05-20T16:28:00.000-07:00

You could be happy, I hope you are
You made me happier than I'd been by far
More than anything I want to see you girl
Take a glorious bite out of the whole world.

So I'll strap myself up to this engine now

2010-05-20T16:25:00.000-07:00

Alles zit onder de koekkruimels. Ik vroeg me al af hoe lang het zou duren voordat de bom ging barsten in deze tas. Twee mensen maken muziek. We zijn met drie en het past eigenlijk best bij Jesse Lacey's fluister versie van Me vs. Maradona vs. Elvis. Ik heb niet gehoord wat het volgende station is. Tussen Abcoude en Woerden, waar de trein naar Utrecht (eigenlijk Leeuwarden) vaak even stilstaat.

Ze is best knap met haar viool. Ik wilde Signal Fire aan maar kon het niet vinden, volgende week dansen we op deze klezmer.

Many of horror.

2010-05-15T14:34:00.000-07:00

Mensen die ik vroeger leuk vond blijken nu dik geworden te zijn of je ineens te knuffelen als ze teveel gedronken hebben, het is naar. Ik houd er van om hier te zijn, maar tegelijkertijd ben ik blij dat ik weg ben. Trots, jawel. Al liep alles anders dan gedacht.

When we collide we come together
If we don't we'll always be apart
I'll take a bruise, I know you're worth it
When you hit me, hit me hard.

Dus eigenlijk heb ik deze blog al 3,5 jaar.

2010-05-12T14:09:00.000-07:00

We renden om de trein naar Vlissingen te halen. Iedereen had kunnen weten dat een internationale vanuit Amsterdam vertraging gaat maken. Ik haalde iemand in maar werd ingehaald en hapte naar adem, misschien moet ik inderdaad weer eens gaan sporten.

Alles vliegt voor bij (de trein rijdt) en ik moet steeds drie keer nadenken bij de vraag welke dag het vandaag ook alweer is. Ondertussen draait mijn Ipod een lelijk liedje. Sarah heeft het er vast opgezet, toen we een jaar geleden onze muziek uitwisselden. Bij alles, alles word ik herinnerd aan jou, al doe ik het zelf. Het is niet erg, het verwerkt, al wil ik het soms uitschreeuwen. Jij schiet er niks mee op als ik alles blijf herhalen, daarom weiger ik dan te bloggen. Of eindigt het als concept, in de kiem gesmoord. Het komt er toch altijd op neer dat ik niet weet wat te zeggen. Net als nu.

Ik zat net tegenover een man met een roze overhemd. Hij leek een forens maar haalde later een e-ticket uit zijn zak en sliep met zijn mond open dus ik denk van niet. Een man won met Patience, alleen. Dat ga ik zo vast ook proberen als dit af is. Voor dat ik schreef schilderde ik, het liep in elkaar over en toen stopte de eerste liefde. Of althans, het is er vrees ik eentje in de trant van, ik wil er altijd weer aan beginnen maar zet de stap nooit. Ik dacht dat ik een bliksemschicht zag maar het was vast niks.

Vroeger op kamp maakte de leiding tatoeages met markeerstift. Ik wou er eentje als de bliksem en nu is er een echte. Als het gratis was, al was dan de liefde minder vrees ik, was ik vast een kleurplaat. Over een poosje ook, wellicht. Al is veel kleur te druk. Grappig dat ik toen ik twaalf was geen graag geziene gast was bij vriendinnetjes thuis, omdat ik te druk zou zijn. Of wellicht gewoon te niet-geconcentreerd als we samen huiswerk gingen maken. Met Vera wou ik een band, toen waren we dertien. Dat liep later op iets anders uit. Van de week had ik het met iemand over doodgaan, met Sarah vrees ik. Ik weet alles nog, toen vier jaar geleden. Het lijkt een leven ver weg.

Oke, eentje dan. Weet-je-nog de eerste keer dat ik je zag en dat Tim, John en Jurgen uiteindelijk kwamen. Toen we weg gingen namen John en ik de trap, Jurgen en Tim zouden met de roltrap. Ze misten de trein en jij zat met ze opgescheept. En er zat milkshake op mijn jas, er was pizza en je verwisselde je shirt thuis tijdens mijn vergadering. Laatst in Nijmegen zag ik vast een van de flats of huizen, in mijn herinnering zijn het flats, waar je toen woonde. Bizarre gedachte is dat. Het is ergens grappig hoe twee mensen met een verschillend verleden en de een verder dan de ander zo samen kunnen komen. Ik schrijf nu met droge ogen en zelfs dat zal nog wel een keer anders zijn. Maar de herinneringen maken me blij.

Voor alle niet geplaatste blogberichten zeg ik.

2010-05-09T13:20:00.000-07:00

Paper cranes

2010-04-23T15:22:00.000-07:00

In de metro heb ik honderd blogverhalen uitbedacht. Dingen die ik wil vertellen, maar omdat ik de zinnen in mijn hoofd gepolijst heb zijn ze eigenlijk al gezegd. Dat gevaar schuilt altijd in deze late nachten. Het valt dit keer wel mee, de laatste metro vertrekt over tien minuten vanaf station Blaak maar ik zit hier al een half uur. Met bosbessenthee, met suiker. Ik had Thursday en Thrice als achtergrond muziek. De hele dag waren er veel dingen waar ik aan dacht, veel gedachten. Het begon met mijn schoenen, degene die ik althans aanhad toen ik even naar de C1000 heen en weer ging. Omdat ik ze mooi vind, ik weet nog wanneer en waar we ze kochten haha. Maar vooral omdat ik me eigenlijk helemaal niet gerealiseerd had dat het Nikes zijn. Want vroeger, echt vroeger voor zover ik van vroeger mag spreken want dat lijkt iedereen nogal storend te vinden op deze leeftijd, mochten we geen merkschoenen. Of althans, mijn ouders hadden waarschijnlijk wel een beter punt om hun geld aan te besteden. Eten bijvoorbeeld, een geliefde bezigheid. Hihi.

Dus gingen we altijd naar de Van Haren of iets in die trant, Schoenenreus. In de Van Haren zwoor ik nooit Graceland schoenen te kopen, speciaal voor oude dames. Of gewoon meisjes in general. Maar uiteindelijk hebben we wel gekregen wat we graag wilden. Allstars voor een begrafenis, adidas omdat mama ze zelf zo mooi vond en nike omdat de kleuren me aanspraken. Maar die kocht ik zelf, dat dan weer wel. Nu koop ik alles zelf, behalve mijn schoolboeken en nutsvoorzieningen. Nuts doen denken aan Monopoly. Spellen aan jou, op een bepaalde manier, alles eigenlijk maar het is onvermijdelijk als je er bij nadenkt.

We gingen naar het Ro Theater vanavond, waar de college's soms half aan besteed worden. Blijkbaar krijgen ze asociaal veel subsidie en dergelijke. Branden speelde, een stuk waarbij heden en verleden (natuurlijk, want: artistiek) door elkaar liepen, ergens rond het Midden Oosten als locatie gekozen had, bijna drie uur duurde en alleen maar nuttige rekwisieten leek te hebben. Ik vond het indrukwekkend, een beter woord weet ik nog niet zo goed. En veel mooie tekst, dat ook vooral. Ik houd van tekst, tekst is mijn hobby ook al ben ik zelf geen ster met letters. Misschien moet ik de luxaflex terug open doen, dan zie ik ze.

In het stuk ging het onder andere over kinderen, of misschien vooral. Omdat een kind de uitkomst van de liefde tussen twee mensen is. Dat is misschien wel het enige wat ik naar vind aan op meisjes vallen, uiteindelijk. Hoe graag je het ook wilt, de liefde kan nooit echt dat iets van jullie samen als uitkomst hebben. Iets wat alleen van ons is. Gek is dat. Het is voor mij iets waar ik nooit meer bij nadenk, als ik degene met wie ik ben een kus wil geven of haar hand wil vasthouden doe ik dat, alsof het iets vanzelfsprekend is. Misschien ben ik zelf zelfs de enige die nu nog een onderscheid maakt door die zin. Ik prop een beetje teveel ideeën in een blog denk ik.

Because love is a loyalty sworn, not a burning for a moment.

(Thrice, die we ooit heel even door Aliki meegesleept zagen en vooral alleen maar ruis hoorden haha.)

Zout.

2010-04-20T17:06:00.000-07:00

Wasted tears cast shadows on the years,
And silhouettes of arguments are always near
A most unnecessary worry,
The fear creates the spaces for the races we can never win.

I never claimed to be no angel though
I tell you in the songs I wrote,
The glass went smash that was in the past and hey,
You know you mean the world to me.

Time's Arrow

2010-04-18T08:43:00.000-07:00

Doctor comes off the street, stitch gets pulled out audibly
Mothers fall down in their seat

I can see time's arrow turning back to me
Children getting light. Disappear into a sign
We'll all rise like snowflakes in the sky, tonight.

[Thursday]

She's made of chalk.

2010-04-18T03:00:00.001-07:00

Dingen binnen handbereik blijken altijd minder aantrekkelijk dan toen het nog fantasie was. Ik kan er niks aan doen en zou willen dat ik anders dacht. Ik heb er een paar dagen aan gespendeerd maar het ging vervelen, al bracht het bovenal veel gedachten naar boven. Dat het er niet aan tipt, dat het alleen al om die reden niet eerlijk zou zijn en vooral dat ik moet stoppen met dingen te snel doen omdat de mogelijkheid anders voor bij is. Ik zei tegen je dat ik veel lieg maar eerlijk wilde zijn, misschien is dit niet direct liegen.

Maar als ik echt eerlijk ben, mist er iets. Ik kan er met mijn hoofd niet bij dat ik je niet écht leuk vind, echt genoeg. Daarom kan het beter nu eindigen, nu we niet meer hebben gedaan dan de eerste stap, wat het al deed maar je begrijpt het niet. Ik heb het tegen je gezegd, toch? Dat ik het niet kan, nog niet vanwege haar, maar sowieso niet.

Alles in mijn hoofd gilt de hysterische JOS smiley en ik weet niet meer wat ik moet typen, of zeggen for that matter. Ik weet niet wat ik wil. Dat is het vooral. Mijn ketting is gebroken, mooi teken om er over heen te zijn. Maar dat duurt vast nog lang. Terwijl er ondertussen wel iemand langs is gelopen waar ik het daadwerkelijk mee kan vinden. Niet deze persoon. Wel iemand met net zo min toekomst, denk ik. Ik voel mezelf een ramp, maar ergens is het wel fijn zo, in de lente.

I will be your way of losing myself.

2010-04-16T04:51:00.000-07:00

Op het moment dat de hysterie tot een hoogtepunt kwam, maar ik voel mezelf ineens perfect rustig. Het is fijn en lang geleden, typisch dat je dat altijd tegenkomt op momenten dat je het druk hebt. Maar met dingen bezig zijn is beter dan altijd hangen. Denk ik. Morgen lokale bandjes kijken en jureren, ik denk dat ik dat een van de leukste dingen ooit vind. En volgende week mini mee touren met Cancer Bats en The Ghost Of A Thousand. Veel drop eten tegen de lage bloeddruk. Ik wil van alles vertellen maar zelfcensuur is toepasbaar.

LostProphets / The Blackout - 013 - April 13th

2010-04-14T07:34:00.001-07:00

Much like their dear friend Sandy.

2010-04-05T07:26:00.001-07:00

Wat zeggen we dan? The Orangeman's got you.

Accelerator

2010-04-02T10:06:00.000-07:00

Het regent en I Am Kloot staat aan. Ik kende het eigenlijk niet noemenswaardig goed, maar heb nu de nieuwste dubbelcd (met b sides etc, dus sowieso interessant) hier liggen voor een recensie. Maar eerst het interview met Justin Nozuka nog eens uitwerken en misschien ooit wel echt beginnen met leren. Ik heb de concentratie niet. Maar I Am Kloot blijkt ineens fijn, ik heb wel een hekel aan de regen. Zomaar.

Bijna elke avond kom ik laat thuis of ga ik laat slapen omdat er iemand was. En de ene keer van niet keek ik James Bond en at ik chips zonder echt te kijken of te proeven, maar ik weet niet meer waar mijn gedachten toen waren. Elke avond lijkt ineens vol met blues, als ik alleen ben althans. Ik wil dat het weg gaat maar ik weet niet hoe. Ik droomde er zelfs over, maar de droom was blij. Dat is hysterisch wakker worden. Ondanks dat ook deze me liet zien waarom het zo is, uiteindelijk. Omdat je liep te kloten en toen iets grijnsde als 'ja maar, ik ben het toch.' Omdat ik van jou alles kan hebben. Wat nooit de reden mag zijn om terug te komen. Ik dacht dat het weg was of wel weg zou zijn, maar het blijkt van niet. Al wil ik niet anders. Of misschien weet ik het gewoon sowieso, in het algemeen, even niet. Ik wil het liefst een week lang in een witte kamer met alleen een bed, pen en papier zitten. Zonder muziek want de liedjes zitten toch wel in mijn hoofd. En zonder verplichtingen die nog vervult moeten worden, zonder mensen. Omdat ik niet van mensen houd, of dat althans niet wil, maar alleen zijn ook betekend dat er niemand is om tegen te vertellen. Maar eerst mijn hoofd weer op orde krijgen. Het gaat zo langzaam.

Throats + Rolo Tomassi - Dynamo Eindhoven

2010-04-02T03:12:00.000-07:00

Today was a bit ...

2010-03-22T14:24:00.000-07:00

Less bright eyes, more decide.

2010-03-21T12:39:00.001-07:00

And I'm not sure what the trouble was that started all of this
The reasons all have run away, but the feeling never did
It's not something I would recommend, but it is one way to live
Cause what is simple in the moonlight by the morning never is.

Veronique.

2010-03-08T10:37:00.001-08:00

Ik heb vrienden met een hele kamer, hoog en groot. En alleen een spijker in de muur met daar aan vier paar knalroze sokken nog in hun verpakking. Zo dat ze niet kwijt raken.

Still Screaming.

2010-03-08T10:13:00.000-08:00

Lifehouse.

2010-03-08T10:07:00.000-08:00

Inch by inch we find.

2010-03-05T11:15:00.001-08:00

Their crown slips from heads unworthy.

2010-02-20T14:22:00.000-08:00

Fightstar / Sugarfactory / Amsterdam / 02-20-10

This is not for you.

2010-02-20T07:01:00.000-08:00

In de krant (NRC Next, voor jonge annex vlugge mensen) stond vandaag een artikel over Blood Red Shoes. Zonder lidwoord, het is immers niet het zoveelste Engelse indie-maar-uniek bandje. The Blood and the Shoes. Ik heb ze maar weer aangezet, het debuut album. Het blijft een liveband bij uitstek, maar hoe meer je het luistert via de standaard crappy koptelefoons, hoe beter het wordt. En hoe unieker inderdaad. De in het artikel genoemde invloeden zijn per luisterbeurt beter te horen, de teenangst spat er vanaf. Blood Red Shoes schrijft de muziek die hardcorejongeren willen voelen maar te vaak verdwijnt achter de gellerige halffabricaatkapsels van hun eigen standaard bandpakket. Of hoe zeg je dat, het thema van de moshpit, ‘It’s not about breaking hearts, it’s about breaking heads.’

Dat ene zinnetje lijkt niemand beter in zich opgenomen te hebben. Natuurlijk verguis ik hier mee mijn eigen idolen The Ghost of a Thousand niet, ooit begonnen in het voorprogramma van bovengenoemd duo. Steven drumt vaak in hun merchandise. Drumt en zingt, wat me eerst eigenlijk helemaal niet opviel moet ik eerlijk bekennen. Temeer omdat frontvrouw Laura-Mary op een bepaalde manier heel aantrekkelijk, en in den beginne vooral schattig, is. Dat schattige heeft ze van zich af gegooid als we de laatste beelden bekijken. Maar eigenlijk ook elk optreden na die eerste paar keer. Elke keer een stukje verder, elke keer een stukje meer zelfverzekerd. Dat geldt voor beiden. Ze lijken zich nu definitief te settelen binnen hun rol als rockster.

De nieuwe plaat, Fire Like This gedoopt, komt er aan. In Japan is hij al uit, hier hadden we vaag gehoopt dat hij er voor 2010 nog zou komen. Maar het is niet lang meer, ik denk een week ongeveer. En morgen zijn ze er, ik niet, over drie weken wel. In de grote Paradiso zaal. De grootste zaal die ze als headliner ooit gespeeld hebben. Zou hij groter zijn dan het Club podium op Pukkelpop? Die zat niet vol de laatste editie. Dat maakt overigens geen zier uit bij een van hun concerten, het aanwezige publiek gaat hoe dan ook volledig los. Dat maakt de beleving nog intenser en het is ook zeker simpelweg het verdienste van de band op het affiche. Juist door zich niet bezig te houden met de standaard liedjesonderwerpen, de standaard zanglijntjes of de standaardbasslijntjes. Hell, er is niet eens een bassgitaar, al heeft Laura-Mary wel een vernuftig ding in handen. Ik vind vernuftig een stoffig woord, maar er bestaat geen betere. In hun genre worden Blood Red Shoes het nieuwe koningskoppel, mark my words. Straks staan daar in plaats van 1.500 man ineens 90.000 te springen, al komt dat tafereel op Glastonbury wellicht dit jaar nog een beetje te vroeg. Geeft ook niet. Er zit nog groei zat in, ik ben benieuwd hoe het duo ooit zal eindigen. Waarschijnlijk volledig verrot, als legendes betaamd. Ik gun het ze van harte.

Shake shake 'cause it might get better.

2010-02-17T12:52:00.000-08:00

And it's all from watching TV

and from speeding up my breathing

wouldn't stop if I could, oh

it hurts to be this good.

Waiting for the beat to kick in.

2010-02-10T08:21:00.000-08:00

Het mist in Zeeland.

2010-02-06T09:56:00.000-08:00

Het mist in Zeeland, maar in het oosten ook. Er is bijna niks te zien. Ik wilde al lang bloggen, of althans een paar dagen. Maar als je niet wilt lezen, hoeft het niet. Ik typ eigenlijk meer voor mezelf, maar wel met Blood Red Shoes op de achtergrond. Het is echt heel erg goed, ik geef het toe haha. Ik heb zin in het concert in maart. Then again, heb ik nog voldoende om naar uit te kijken de komende weken. Dinsdag Dillinger al, ik moet me nog even mentaal voorbereiden denk ik. En zorgen dat ik niet dood ga, blijkbaar loopt de zanger over hoofden van het publiek etc. Ik ben een beetje bang dat het Rise Against en Pupo Arctic Monkeys qua publiek gaat overtreffen. Maar ik zal niet flauwvallen.

De afgelopen dagen waren een beetje gek. Ik weet geen beter woord, maar woorden hebben op dit niveau altijd gefailed denk ik. Dat doen ze al een aantal jaar, al is het nu anders. Het is altijd anders, ook al ben je niet de eerste verbroken relatie en wellicht ook niet de laatste. Ik geloof niet dat ik er overheen ben en weet ook niet wanneer ik dat wel kan zeggen. Misschien wil ik het ook gewoon niet, er overheen zijn, dat komt toch vanzelf wel. Niet omdat het zo hoort of om mezelf gerust te stellen, maar omdat ik het weet. En je bent niet weg, niet echt. Dat gebeurt nooit denk ik, of althans, mocht het ook gebeuren dan zal het daar vast de tijd voor zijn. Met wederzijds instemmen misschien. Ik wou zeggen dat Zeeland je mist, maar die woordgrap bedacht ik me pas toen ik hier typte dat het mist. Want dat doet het wel degelijk, het zicht is slecht. Ik weet niet hoe ik je mis. Maar het is er wel, al denk ik dat het meer een idee is. Ik vind het fijn om even elke dag wat te kletsen, zoals je weet. Omdat ik er waarschijnlijk vooral bang voor was dat te verliezen, ook als er al niks meer is. Het is fijn dat je er bent, dat het mag, ook nu. Soms ben ik er bewust mee bezig en soms niet, wat natuurlijk ook maar goed is. Nu kom je online, zal ik nog een mad silly irony grapje maken? Hihi. Onze grapjes zijn koning hoor, nog iets wat heus niet weg gaat :}

Dus dat. Ik wil geen drama maken en eigenlijk is er ook geen drama. Haïtie is een drama, mijn moeder maakt veel drama, maar then again is drama ook een teken van liefde. Eigenlijk weet ik niet wat ik nu zeggen wil en praat ik meer tegen mezelf dan tegen jou. Omdat dit mijn weblog is en ik me niet moet tegen laten houden door de kwestie dat je het waarschijnlijk leest. Dit lucht namelijk op. En zoals ik al zei, ik broed er natuurlijk al een aantal dagen op. Twee keer 'op' in een zin is lelijk. Zo af en toe stop ik iets van jou op mijn kamer in de herinnering-schoenendoos, stukje bij beetje. Dat gaat wel goed zo, geen haast. Nooit haast. Mijn naam is haas, vroeger had ik er stickers van die ik bewaarde omdat ik ze te mooi vond om op te plakken. Ik wil geen cliché's maken of zijn, daar staan we boven. Maar whatever. Het is nu rot maar rot is een teken van goed, het zou gekker zijn als het anders was. En het gaat elke dag beter, over de grote lijn. Een opgaande conjunctuurbeweging. Ik hoop dat het herkenbaar is, of dat je hoger zit dan ik. En ik ben benieuwd naar je tattoeage, echt heel erg. Zie je, ben je toch nog stoerder dan ik. Misschien moet ik maar een snakebite nemen. :F Dag lief, de laatste keer dat ik lief zeg. Want lief blijf je, alleen een beetje anders. Dat moet, maar dat vind en wil ik ook.

Het eerste uur is cruciaal.

2010-01-27T06:33:00.000-08:00

Of tenminste, de eerste 24. Maar dat klinkt als een televisie serie, bovendien ben ik tegen die tijd waarschijnlijk een wrak. Of tenminste, niet omdat het tegen mijn zin is, maar omdat ik niet tegen verandering kan? Omdat mijn voeten koud zijn? Nee weet ik veel, eigenlijk weet ik helemaal niet wat ik wil zeggen. Gewoon, omdat alle frustratie er uit moet denk ik uiteindelijk. En omdat het zo anders is dan verwacht toen het begon, maar dat zul je altijd houden. Ik heb in ieder geval nergens spijt van, dat is het belangrijkste denk ik. Van niks, en dat ik dat nu al kan zeggen. Ik vond het fijn om te praten.

Dear Jack,

2010-01-23T15:50:00.000-08:00

Ik wilde bloggen, maar weet eigenlijk niet meer zo goed waar over. Over dat ik vijf musicale helden heb, met voornamen Tim, Jesse, Troels, Amanda en Andrew. Gewone namen wel, gewone mensen ook eigenlijk. Ik had Dear Jack, de documentaire over het ziekteproces van Andrew mcMahon gekregen van Sarah en Koko. Hij kreeg de diagnose 'leukemie' op de dag dat zijn eerste solo album afgemixt werd, toen was hij 22 en had al vijf albums/EP's met Something Corporate gemaakt. Ik vond uit dat ik die muziek leuk vind in de zomer toen ze uit elkaar waren gegaan, net te laat dus. Of precies op tijd om ongehinderd door releasedata en alles, alles mee te kunnen nemen. Op de dag dat het album officieel uitkwam kreeg hij een beenmergtransplantatie, van zijn zus. Die sloeg, ondanks de kleine kans, aan en na honderd dagen trad hij weer op. Je zag hem, nog helemaal zwak, maar het was zo mooi. En ik snap de liedjes nu zoveel beter. En het echte Mixtape idee, alles. Ik ben een beetje ondersteboven, misschien wilde ik dat wel gewoon melden.

2010-01-17T04:28:00.000-08:00

It took pretty long to finish this, but I think it is.

Grey Whales
I was born from the wolves hunting this land
Unraveled my feathers and lost all the led
Your name is Babel with a golden way to speak
I took a stand near your river never dove in deep
My fathers are calling, their skulls all in clay
I cannot hear a word since you’ve rewritten me

[chorus]
I still keep a fast running track in the soles of my shoes
Is it scaring to take this bite, does it scare you?
Stitching the led back on me fixing for long
Now let my body feed the birds and you what I’ve become

Recall when the sea was nothing but ink
All lines but no traces nor clues what to think
Your name is engraved but the vessel’s buried deep
Now in six different ways the river’s voice’s calling me
I’m nothing but cold inside sinking these yards
Let us entwine through mud lie the sky clean from stars

[chorus]
I still keep a fast running track in the soles of my shoes
Is it scaring to take this bite, does it scare you?
Stitching the led back on me fixing for long
Now let my body feed the birds and you what I’ve become

Last Nite, Last Nite.

2010-01-16T06:40:00.000-08:00

Persbericht D66 Rotterdam

2010-01-14T01:13:00.000-08:00

[Origineel Persbericht]
Donderdag 14 januari 2010

D66 wil duurzaamste stadion ter wereld
Sociaal-liberalen eisen échte ambities

D66 Rotterdam neemt een definitief standpunt in over de nieuwe Kuip en het gebied eromheen als aan twee belangrijke voorwaarden is voldaan. De nieuwe Kuip, die plaats moet bieden aan 80.000 toeschouwers en plek kan zijn voor een eventuele WK-finale in 2018, dient het meest duurzame stadion ter wereld te worden. Verder stelt D66 als eis dat de nieuwe Kuip is gebaseerd op een financieel gezonde exploitatie.

De gemeente Rotterdam heeft de mond vol over duurzaamheid, en moet dat nu ook waarmaken bij de ontwikkeling van de nieuwe Kuip en het gebied eromheen. Dit zei D66 tijdens de behandeling van de Structuurvisie Stadionpark in de commissie FIBS. Het stadion, de ijsbaan en de woningen schieten qua scores op het gebied van duurzaamheid in het plan van de gemeente volgens D66 tekort. "De ambitie is een zeven. Wat mij betreft wordt het een tien", aldus Salima Belhaj, fractievoorzitter, "er wordt gestreefd naar duurzaamheidscores die ver onder het hoogst haalbare liggen. Rotterdam ziet zichzelf als de meest duurzame stad ter wereld. Om in Feyenoord-termen te spreken, het is nu tijd voor geen woorden, maar daden.

Meer dan voetbal

Bovendien strijdt D66 voor een Stadionpark waarin de gehele week iets te beleven valt. Eerder dienden de sociaal-liberalen daarom een motie in om ook horeca, recreatie en culturele faciliteiten deel te laten zijn van het gebied rondom de Kuip. Belhaj: "Het plan schiet ook hierin tekort, waardoor het gevaar bestaat dat het Stadionpark buiten wedstrijden om verlaten zal zijn. Mensen zorgen voor levendigheid, wat cruciaal is voor de broodnodige verbeteringen op Zuid."

D66 wacht op verdere informatie vanuit de verschillende betrokken partijen alvorens een standpunt in te nemen over Stadionpark. Voorop moet staan dat de legendarische sfeer in de Kuip ook in het nieuwe stadion aanwezig zal zijn. Belhaj: "Ook de nieuwe Kuip moet kolken. Alleen dan zitten er elke twee weken 80.000 supporters."

[Ik ben niet verantwoordelijk voor de inhoud van dit persbericht]

We love you, and we need you.

2009-12-21T03:59:00.000-08:00

We ate roadkill and cigars.

Ik ben naar 26 concerten of festivals geweest in 2009, exclusief wat lokale dingen. Laten we zeggen dat het er dertig waren in totaal, dat maakt 2,5 concert per maand. Mooi gemiddelde wel, zeker aangezien het in 2008 nog 11 was, exclusief opnieuw de lokale bandjes. Het was toen al lastig om over hoogtepunten na te gaan denken en nu weet ik het helemaal niet meer. Geeft ook niet. Dit is toch vooral leuk om later zelf ooit na te kunnen lezen, als we honderd jaar verder zijn en alles vergeten.

Te beginnen met natuurlijk Rise Against, voorafgegaan door met name Strike Anywhere. Een band die ik vooral wilde zien om hun To the world. Ze speelden hem als tweede en iedereen ging los, wat mijn lichaam niet zo fijn vond. Om er over uit te wijden heeft geen nut, maar het flauwvallen tussen SA en Rise Against had geen goed effect op de rest van de avond. Rise Against is en blijft mijn allerliefste band, ook misschien juist omdat het soms zo simpel is. De scream waar mee Tim het concert opende zal me denk ik altijd bij blijven, net zoals het toegift vanaf het balkon. En het lopen over de bar en de Strike Anywhere zanger een hand geven naderhand, al had dat er verder weinig mee te maken. Ik hoop dat ze ooit nog eens écht terugkomen en ik kans heb op een keiharde revenge. Dit was in ieder geval het beste Valentijnskado ooit.

Van The Subways met het concert dat toch ergens op een of andere manier een klein beetje tegen viel (waarschijnlijk vanwege mijn eigen verwachtingen) naar het Bevrijdingsfestival Vlissingen. Met natuurlijk Typhoon, ondanks dat ik hem maar twee keer gezien heb garant voor een heerlijke bende. Vlissingen en vooral Souburg is van de hiphoppers en Rico plus Sticks kwamen even mooi mee. Met als hoogtepunt de Hoedenplank die er ineens tussendoor knalde. Die dagen waren sowieso op een gepakt, met de dag er na Metric in de kleine Melkweg zaal. Oude Zaal. Het was een kwestie van wachten, maar het was verschrikkelijk goed. De setlist was niet overal even sluitend, maar aan de kwaliteit kan men niks afdingen. Josh Winstead zwaaide mooi, Emily zingt geil en nou ja. Het zijn zulke goede muzikanten en ik ben blij dat ik ze hier heb gezien, in het klein en in het donker.

So take a step and don't look down, now take a step.

Dat is trouwens wel het beste couplet uit een liedje ooit. Treffend:

Perpetual motion the image wont focus
A blur is all that's seen
But here in this moment like the eye of the storm
It all came clear to me
I found a shoulder to lean on
An infallible reason to live all by itself
I took one last look from the heights that I once loved
And then I ran like hell.

[/Rise Against - Ready to fall.]

Maar laten we bij de les blijven. De dag na Metric kwam Lily Allen naar de grote Melkweg zaal. Uitverkocht en wel, met ook de Heineken Music Hall nog later op het programma. Ze komt vast nooit meer terug, in ieder geval nooit meer op een dergelijke locatie. Ondanks dat ze ziek achtig was en het misschien iets te veel show is allemaal, ben ik blij dat ik er bij ben geweest. Het publiek was geen feest al was ik ook weer blij niet plat gedrukt te worden, soms ging het te mechanisch en gekunsteld, maar Lily blijft schattig. Inclusief fijne liedjes en misschien wel meer talent dan ze zelf durft toe te geven. Omdat er weinig echt te dansen viel gingen we daarna nog maar even naar Matik trouwens, maar ook dat liep uit en toen zagen we maar een beetje.

Mei is ook het begin van de echte festivals, met natuurlijk Zeeland's trots Klomppop. Ik ging er eigenlijk met niemand naar toe jammer genoeg, maar wel met interviewafspraken voor I Kissed Charles, Failsafe en Miss Montreal op zak. IKC was puberaal en dat was jammer, daarnaast kon het concert me ook niet echt boeien. Is ook geen band om vroeg voor een stel nu al drinkende dorpelingen neer te zetten. Ik bedenk me nu eigenlijk pas dat dit midden in m'n eindexamens viel, grappig wel. Daar viel uiteindelijk ook veel meer uit te halen, maar beter lol en zessen dan een acht en hele dagen in de boeken. Denk ik dan. Failsafe tekende wel voor een van de concerten van het jaar, ik had er vaagjes wat op myspace van geluisterd en stond in het begin als enige vooraan. Daar kwam gelukkig vrij vlug verandering in, de heren bleken minimaal vijf keer zo hard als ze op plaat pretenderen te zijn. Dit is een van de weinige nummers die ik ook op plaat heerlijk vind: A Common goal. So drag me out into the world!

Ook in het interview er na bleken het verschrikkelijk leuke gasten. Merchandise man en manager Mark heeft het Fond of life label, waar onder andere ook het leuke Uncommon Men from Mars bij zit. Lekker bier drinken en over muziek lullen, waar onder Placebo en Brand New. De laatste band kwam ook bij mijn gesprekje met Sanne a.k.a. Miss Montreal ter sprake, blijkbaar luisterde zij naar hen toen ze jonger was. En terecht natuurlijk. Ook dit was een leuk interview en mijn broertje ging uit zijn dak om de handtekeningen.

Ruim een week later, als échte afsluiter van de examens, het eerste grote festival dit jaar. En mijn derde grote, na twee vorig jaar. Pinkpop. De line-up leek in eerste instantie wat tegen te vallen en het had natuurlijk beter gekund. Maar alsnog heb ik me vermaakt, ondanks de drukte en warmte en alles. Placebo leek als herboren en maakte verschrikkelijk veel indruk, net zoals Snow Patrol. Geen gedroomde afsluiter, wel een gedroomde band. Ze maakten me blij, met de glitters achteraf. Alleen het enthousiasme van Gary al, in combinatie met de liefdesliedjes die op een of andere manier toch net altijd wat origineler blijven. En de origami, en Jacknife die mee was. Dit is een van de herinneringen die ik voor altijd ga houden.

Niet dat dit het enige was wat de drie dagen hitte te bieden hadden. Krezip was heel erg leuk en ik ben blij dat ik ze op de valreep toch nog eens zag. Om de laatste en tegenvallende keer dat ik ze gezien had weg te spoelen, maar ook gewoon omdat dit een van de bands van 'vroeger' was. Ik weet nog hoe veel ik mijn kopie van de eerste cd plat gedraaid heb waar door All Unsaid stuk ging. Ze zijn op hun hoogtepunt gestopt denk ik.

Volgens last.fm volgt er nu een maand leegte, waarin ik waarschijnlijk heel veel gewerkt heb. En geslaagd ben, wat ik natuurlijk nog eens extra wil benoemen. Het lijkt zo lang geleden alweer, maar eigenlijk ben ik oprecht heel trots op mezelf. Ik weet nog dat ik toen ik een jaar of elf was, aan mijn moeder vroeg wat zij had gedaan voor niveau. VWO zei ze, in zes jaar gehaald. En dat ik iets zei als, 'oh dat ga ik ook gewoon doen dan.' En bij mezelf dacht dat als ik de HAVO af zou hebben, ik blij zou zijn. Aan de ene kant absurt, want ik weet zonder narcistische intenties dat ik het VWO ook uiteindelijk op mijn sloffen gehaald heb. Of in ieder geval makkelijker dan de meesten. Aan de andere kant tekent dit vast ook wel een beetje voor mijn zelfbeeld en motivatie. Maar daar heb ik wel genoeg al dan niet weer gedelete blogposts over geschreven.

Wat volgt is Rolo Tomassi in de kleine Tivoli zaal, achteraf ergens op een semi-industrie terrein. Er waren weinig mensen en misschien had ik toen al goede oordoppen aan moeten schaffen, maar de band bleek veel leuker dan gedacht. Vooral ook om de ontwapening dat het allemaal soort van kleine, jonge en aardige mensen zijn. Ik vond het leuk en gezellig, dat weet ik in ieder geval nog wel. De dag er na zagen we ze nog een keer, in het gras bij Metropolis. Het is achteraf zo dom dat we toen niet de moeite hebben gedaan om naar The xx te kijken, maar dat zul je altijd houden bij dit soort festivals.

Ongeveer twee weken later gingen we op vakantie, met een dagje Blood Red Shoes / De Affaire van te voren. Kap Bambino speelde daar te laat jammergenoeg, maar Blood Red Shoes was fijn. En we hebben DeWolff toen een beetje gezien, en volgens mij ook Portugal. The Man. Gekke, drukke dag, maar wel leuk. Mooie start van de kleine twee weken vrij. Ik heb zin in het nieuwe Blood Red Shoes album, al was dat al algemeen bekend. In de vakantie hebben we niks meer gezien, maar dat geeft ook niet. Sepultura was toevallig in de stad, maar tachtig euro voor een avondje stadion is ook een beetje veel, hihi.

Ik ben nog absoluut niet op de helft volgens mij nu trouwens. Pukkelpop was up next, en wat moet je er van zeggen. We hebben veel gezien, waar van veel erg goed was. Them Crooked Vultures blijft iets om na te vertellen, Kap Bambino was het grootste rave feest ooit. Bizar hoe zo'n klein viswijf zo kan blijven schreeuwen en vooral zo geadoreerd kan worden. Met de zwerverDJ, zoals je het treffend stelde. Dit is iets om live te beleven, te ondergaan. Ik weet niet zo goed wat we allemaal hebben gezien, The Ghost of a Thousand maakte indruk, Peaches was gek, Arctic Monkeys was na Rise Against de tweede kennismaking met een bizarre drukte. Maar ook fenomenaal. We hebben een stuk Howling Bells gezien, Enter Shikari was goed maar viel ergens in al zijn kinderachtigheid toch tegen, Fight Like Apes gaat nergens over maar is omin grappig. Ik weet het niet meer. The Offspring is jeugdsentiment om mee te gillen, NERD is slick, Fever Ray is hypnotiserend. Snow Patrol hoord niet op een half leeg veld terwijl Gary volgens mij weer aan iets anders dan sinas had gezeten. Brian van Placebo was eigenlijk ziek en Steven van Blood Red Shoes (ook een hoogtepunt ja, en beduidend beter dan bij De Affaire, fijne en uitzinnige band blijft het) vond mijn Lovversshirt leuk. Dat weet ik dan nog wel, net zoals de kipfingers. En dat ik het hele weekend een beetje warrig/narrig was. Gelukkig staat er weer zat op het programma aanstaand jaar om dat goed te maken.

Na een omweg via Daily Bread in een dansende Melkweg en The Cohens die ik daar semi-ontdekte, kwam Jay Brannan naar de Sugarfactory. Uitverkocht en wel, met nichten en lesbiennes united. Dit was een van de leukste avonden van het jaar, samen met mijn mattie en wijn en whisky begon het al goed, Jay was verschrikkelijk nichterig en verschrikkelijk aardig. En goed. En hij bedankte ons op het podium en probeerde Nederlands. Fenomenaal. Op een of andere manier ben ik trots op hem. Spontaan herinner ik me ook dat hij zich afvroeg of Terence, die het lied blijkbaar origineel zong, misschien in de zaal was. En vervolgens verschrikt gilde 'OMG TERENCE!' Ergens naar iemand in de zaal, terwijl er niemand was en iedereen om zich heen keek.

Een week of twee later (nu krijgt het 2,5 concert per maand schema pas echt de overhand) stond Pulled Apart By Horses in de bovenzaal van de Paradiso. Met daar voor Anouk, omdat PABH veel te laat begon ben ik dat ook maar gaan kijken. Ze is en blijft een van de beste, zo niet de beste, zangeres van Nederland. Ook op Pinkpop al. PABH was kort maar krachtig, meer nummers dan ongeveer een half uur hadden ze eigenlijk ook nog niet en er was zo mogelijk nog minder man dan bij Rolo Tomassi. Maar het was heerlijk, het zijn zulke idioten. Wereldvreemd ook deels. Daar ligt dan ook de charme. Ik hoop dat ze nog vaak terug komen.

Eind oktober speelde mijn andere held (vergelijkbaar met Jay Brannan qua Maartje-helden-niveau) in Amsterdam. Jason Webley is zijn naam, zo verlegen en schuchter als hij naast het podium is, zo druk en wild is hij er op. Alleen het geluid van een hele band neer kunnen zetten is knap. Niet alle nummers kwamen even goed uit de verf, kan ook niet zonder een heel orkest er achter, maar vooral Icarus maakte indruk. En de Neutral Milk Hotel cover natuurlijk, die ik volgens mij als een van de weinigen herkende. En niet mee kon zingen natuurlijk, dat dan weer niet. Opnieuw een heerlijke avond, rond april komt hij terug samen met de vermaarde Amanda Palmer. Ik zie er naar uit, om maar even semi-Belgs te doen.

A six million people that keep their fires lit!

Twee dag Arctic Monkeys in de Heineken Music Hall. Na Pukkelpop zo snel mogelijk kaarten gekocht, het stelde niet teleur. Springen tot je er bij neer valt, de set was leuk en misschien ook wel leuker dan de lijst op het eerste gezicht doet vermoeden. Gelukkig ving ik hem op het laatst per ongeluk en verfomfaaid, hihi. Wat ik tot nu toe altijd schreef als verfromfraaid, daar niet van. Alex Turner is een genie, als er ooit een nieuwe Jim Morrison gezocht werd dan is hij bij deze gevonden.

Om tussen door nog maar eens te zakken voor dat rijbewijs, met een omweg op naar The Blackout. Op Pukkelpop was het leuk maar viel het, mede door het publiek en de stoftent, toch een beetje tegen. De avond was niet uitverkocht maar ik denk niet dat ik meer mensen in de Oude Melkweg Zaal had willen proppen. Het publiek werd gek, de band speelde speciaal een oud demo nummer en had het duidelijk naar zijn zin. Ook de support, het dik aan de weg timmerende Young Guns, maakte indruk. Leuke avond. De dag er na binnen gezeten en op de bank gehangen, om 's avonds naar de Eastpak Antidote te gaan in de grote zaal van hetzelfde complex. Met als opener het immer heerlijke The Ghost of a Thousand. We zagen ze te kort en ze speelden te kort, maar dit is nogmaals een van dè ontdekkingen van het jaar voor mij. Zo niet de ontdekking. Ook Alexisonfire maakte veel indruk, met hoe cliché maar daarom niet minder waar ook het Accept Crime moment. Het filmpje is van het België moment, maar het zegt precies het zelfde. Met uitzondering van de aldaar nog lelijkere kleren van de vetkuifgitarist, hihi. Jammer dat ik hier na pas .44 Caliber Love Letter leerde kennen, en dat ze die niet speelden.

There's no police between two beating hearts.

Nog drie, dan is het af. Te beginnen met A Wilhelm Scream in de Bibelot te Dordrecht, de zoveelste voormalige kerk omgebouwd tot iets anders. Het geluid was niet optimaal en het publiek soms iets te hard, maar het was goed. En leuk ook, de heren hadden er zin in. Ik ben blij dat ze The king is dead van stal haalden, prachtig nummer. Een week later en nu twee weken geleden was Silverstein aan de beurt, met met name Cancer Bats in het voorprogramma. Cancer Bats maakte indruk, leuke gasten ook once again. Hail Destroyer is een heerlijk nummer en de screams waren sterk. Silverstein viel daar in tegen, Shane was niet bijster goed bij stem jammer genoeg. Wat ik ze natuurlijk ook vergeef, met een dergelijk intensief tourprogramma achter de rug. Pas bij My Heroine, op het einde, kreeg ik echt kippenvel. Prachtige uitvoering, misschien ook wel omdat dit een van de weinige nummers was waar hij echt zijn emotie in legde. En ja, ook de cover van OneRepublic's Apologize is fenomenaal. Sowieso is dat een kwestie van shitband, heerlijk liedje.

Het laatste concert van dit jaar viel afgelopen vrijdag, met Daily Bread en Stairs to Nowhere. Laatst genoemde band en supportact maakte veel indruk, strak en besnort. Daily Bread begon wat zwak, waarschijnlijk waren ze ook gewoon moe, maar werd al snel sterk zoals altijd. Binnenkort komt mijn verslag hier van wel ergens online op 3voor12/zeeland, wat ik dan gaarne door zal linken. Mooie uitsmijter van het jaar in ieder geval, en ik ben benieuwd wat de twee nieuwe nummers die ze aldaar speelden zullen gaan worden. Vooral de laatste klonk zeer veelbelovend.

Cliché maar waar: ik heb zeker concerttechnisch zin in 2010.

Goodmorning Amsterdam.

2009-12-17T06:15:00.000-08:00

Watch things on the VCR

2009-12-08T13:03:00.000-08:00

Ik wacht op de bus, even nog. Twintig minuten maar, het was bijna drie kwartier maar om precies te zijn veertig minuten. Cijfers zijn vaak beter in letters denk ik dan. Door de Oor heb ik voor de derde poging The xx helemaal aangezet. En eindelijk begrijp ik het, al is het maar omdat het heerlijk mee te zingen is. Voor mijn stem althans, en in mijn hoofd, want ik weet niet zo goed hoe ik klink voor iedereen. Maar het is lekker rustig, voor nu. Dit moment. Ik ben een beetje bang dat er straks een van de nieuwe harde drugscriminelen die massaal voor Zeeland kiezen, in mijn nek springt. Om deze laptop, maar misschien ook een beetje omdat ik geil blond haar heb.

I forgive and forget, before I am paralyzed. Ik hoop dat hij vlug komt, met verwarming, verarming. Niet iedereen is voorstander van internetten in de trein, ik wel. Ik ben ook voorstander voor helemaal gratis World of Warcraft, al heb ik het nooit gespeeld. Alles is geoorloofd tegen de verveling, wat de grootste bedreiging is van het nu. Van de afgelopen veertig jaar, maar eigenlijk altijd. Het is niet zo dat we lui zijn (nu komt er een auto voorrijden waar een gewillig sletje naar toe loopt, ik houd mijn hart hard vast) maar misschien moet ik niet meepraten met de capuchons. Ik wou een nieuwe pet, zo eentje die ik ving (vong) bij Silverstein maar stiekem Cancer Bats. En weer terug gaf aan de blije veertienjarige. Er gaat een wenkbrauwpiercing naast me zitten.

So don’t think that I’m pushing you away, when you’re the one that I kept closest.

Brand New wallpaper

2009-11-04T11:07:00.000-08:00

1280 - 1024

Watermakers

2009-11-02T05:17:00.000-08:00

Zygmunt Bauman schreef een artikel over pelgrims. Pelgrims waren algemeen begrepen (Wellicht athans) in de moderne tijd, nu zijn we post-modern. Achtereenvolgens flaneur, vagebond, toerist en speler. Dat verschilt van elkaar, maar we zijn door de jaren heen dan ook meer van keuzes gaan houden. Het is grappig hoe al die dingen samen hangen, als je een theorie weet dan lijken ze allemaal ineens heel logisch.

Dat neemt niet weg dat ze elkaar ergens allemaal dan ook weer tegen spreken. Of weerleggen. Het heeft waarschijnlijk ook met onze postmoderniteit te maken, daar niet van. Marginaliteit, het gebied tussen twee gebieden, een samenvoeging. Daar moet men boven uit komen te steken. Alle opties openhouden, leven in het nu en constante bevrediging. Of zoals Bauman zwetste, eerst was het leven een stromende rivier, maar nu bestaat het uit allemaal losse plassen. De momenten zijn losgesneden. Ik leef nu, zonder verleden of toekomst. Als ik seks wil, dan krijg ik het nu. Nee, daar faalt de theorie al in zekere zin. Het is mogelijk om direct te krijgen wat je wilt, maar niet precies hoe je het wilt. Daar zijn andere personen, middelen of materialen voor nodig. Afhankelijkheid groeit mee, maar misschien hebben we een dergelijk constante factor juist nodig. Ik wel, maar ik voldoe dan ook aan de toerist. Die kijkt overal, aangetrokken door pullfactoren, maar heeft wel een eigen rustpunt nodig. Een huis, of wellicht alleen in de symbolische zin.

Zei hij niet dat alles macrosociologisch bedoeld werd hier? Gelukkig leef ik op micro niveau. Er zit in zoverre iets in, als ik naar een concert wil dan kan ik die behoefte niet nú, op dit moment, bevredigen. Wat ik wel kan doen is een kaartje kopen en zo de behoefte tot uitkijken naar iets bevredigen. Alleen uitkijken naar iets, iets in de toekomst, hoort hier ook niet in thuis. Ik kan de volgende plas niet direct zien liggen en het zou me niet moeten kunnen schelen.

Vroeger zouden er pelgrims zijn geweest. Eerst trokken zij de woestijn in, later kwam de woestijn bij hen thuis. De woestijn zit achter je deur verstopt. Achter die bergen kleren die je zomaar voor de leuk hebt gekocht. Bauman zegt dat de pelgrim niet meer past in onze huidige maatschappij, omdat de pelgrim zich juist richt op de toekomst. De pelgrim leeft op hoop. Ik denk dat de pelgrim zich zelf ten onder heeft gebracht toen hij zijn missie naar zijn natuurlijke leefomgeving haalde in plaats van zelf te verplaatsen. De gemakszucht stroomt door ieder's aderen.

Tsjoek

2009-10-24T08:06:00.000-07:00

Een jongen deed sudoku

ik maakt hem af

toen hij er uit moest

And at the gates

2009-10-05T12:34:00.000-07:00

Brand New heeft eindelijk een clip voor Jesus Christ, single van het oude The Devil and God are raging inside of me album gereleased.

Rise Against - Saviour video

2009-09-29T11:22:00.000-07:00

Officially released today:

Von Raven

2009-09-27T12:32:00.000-07:00

Het is soms mooi, maar ik voel me er niet beter door.

2009-08-31T10:58:00.000-07:00

We reden per ongeluk een duif dood vandaag, maar hij was waarschijnlijk sowieso al de weg kwijt.

Pukkelpop 2009, de statistieken

2009-08-30T10:24:00.000-07:00

Maar niet echt, het woord is gewoon leuk.

Helemaal gezien? Of in ieder geval bewust.

- Arctic Monkeys

- The Blackout

- Blood Red Shoes

- Enter Shikari

- Fever Ray

- Fight Like Apes

- Future Of The Left

- The Ghost Of A Thousand

- Howling Bells (Maar die telt maar halvig)

- Kap Bambino

- Klaxons

- Kraftwerk (Idem)

- Le Corps Mince de Francoice

- Metric

- N.E.R.D.

- The Offspring

- Rolo Tomassi

- Snow Patrol

- Them Crooked Vultures

En de hoogtepunten? In willekeurige volgorde.

Sinds Flickr me niet meer laat linken, dan in woord, een beetje.

Arctic Monkeys/Blood Red Shoes/Fever Ray/The Ghost Of A Thousand/Kap Bambino/Klaxons/The Offspring/Them Crooked Vultures.

Want Alex is nu al een legende, BRS was ouderwets en Fever Ray had groene lasers. The Ghost liet zien daadwerkelijk talent te hebben, Kap werd een dikke rave en Klaxons een samengeraapt zooitje met perfecte setlist. The Offspring kan iedereen meedoen, TCV wordt een legende.

This is the high end of low.

Het is een kwestie van fases

2009-08-30T09:47:00.000-07:00

Slechte woordgrappen ftw!

2009-08-28T11:04:00.000-07:00

Hihi.

In de categorie..

2009-08-24T13:40:00.000-07:00

.. Voor dat ik oud en vooral grijs of levenloos ben.

- Een keer als man verkleed uit gaan

- Een keer eerste date doen met jou, helemaal alsof we elkaar nog niet kennen

Er komen vast nog vervolgen, want er is nog zoveel. Maar het lijkt me beiden leuk, al zat het laatste de laatste tijd meer in mijn hoofd. De Pupogedachten moeten maar eens gesorteerd worden van de week.

Nu mis ik je al. {*}

I want PuPo.

2009-08-05T09:55:00.000-07:00

Step up.

2009-08-04T09:40:00.000-07:00

Ik wou dat we appels als geld gebruikten

Zo dat het allemaal weg kon rotten zou rotten in een kluis.

/Enter Shikari.

Don't push me, I don't wanna..!

2009-08-03T06:14:00.000-07:00

Ik luisterde net Aux Raux, vandaar. Bliep bliep, Nederland housekoning.

De vakantie was fijn, ik kan niet wachten op de foto's. Ondertussen staat mijn zojuist gefabriceerde mixtape aan, bij interesse gooi ik hem wel ergens online. Natuurlijk. Het intro van Brand New's Archers doet mij altijd denken aan Breed van Nirvana, al is hij veel korter en minder hard. Ik hou van Breed.

Ik heb geen zin in Fever Ray overigens, maar het staat er wel. Skippen is een held. Skippybal, dat deden we altijd bij de sportdagen. En huttenbouwdag, koninginnedag. Ik wil weer huttenbouwen. Iedereen lijkt het over Lego te hebben laatste tijd en misschien neem ik mijn bak wel mee als ik ooit op kamers ga. Dan maak ik pennenhouders, kapstokken en voedseltreintjes. Lego maakt putjes in je lip, geen drinkglazen. Ik voel me enigszins ellendig omdat ik nu weer een week te vroeg ongesteld ben, of is dat in dit geval met een t? Nee. Al komt het wel goed uit voor Pukkelpop, laten we hopen dat het dan ook niet een week te vroeg komt. De hoek om komt kijken. Maar ook hier wil ik eigenlijk helemaal niet over bloggen.

Het is een beetje elektronica gemengt met depressieve singer-songwriter. Muziek waar van de helft lomp is, maar de helft heel fijn. Halfvol dus. Halfvolle muziek smaakt het beste.

So it could live and walked away now.

2009-07-18T13:09:00.000-07:00

Morgen op vakantie, ik lig op bed. Het is te druk geweest de afgelopen tijd, al maakt drukte ritme en waren er genoeg leuke dingen. Nu wil ik nog niet slapen maar ben wel moe, al is mijn hoofd druk. I'll follow your voice, all you have to do is shout it out. Rise Against helpt altijd en ik droom over februari toen. Met het achterlijke flauwvallen, beter doen we het nog zo vaak mogelijk over maar dan zonder dat. Je smst. Ik ga zo wel slapen geloof ik, morgen ben ik bij jou.

Looking for a pair of eyes.

2009-06-07T07:56:00.001-07:00

Zondagen zijn fijn als er niks te doen is. Dus keek ik Miami Ink, een aflevering of vier, het stond al zo lang te wachten. En toen schetste ik ondertussen fijn zelf, omdat het idee ook een keer op papier moest komen. Iets zoals dit, deze twee, een ervan. Maar misschien ook niet, want wispelturigheid is het devies. Ik ben benieuwd wat je er van vindt. Een cirkel, een pen en een pijl, door het midden.

Like a deep hit from the morning sun.

2009-06-04T10:30:00.000-07:00

Augustus Gloop, Augustus Gloop. Pinkpop veelvraten. Al zagen we niet uitzonderlijk veel, het was wel fijn. En mooi. De foto's staan nu door elkaar, want ik had ze eigenlijk beter een voor een kunnen uploaden en editten. Bellis-it heeft nog niks beschikbaar, of googlen helpt nog niet in ieder geval. Hihi. Ik ben benieuwd.

Nu ga ik ze alsnog overnieuw uploaden, want het werd te lelijk. Ik kan niet tegen ongeordendheid, behalve als het mijn kamer betrefd. En zelfs dan zit er logica in, of gewoon een artistiek uiterlijk.

Het was druk, en dat is het nog steeds. Ik ben slecht in dingen verslaan, op de reporter manier that is. Verslaan in de beat it way zal vast lukken. Want ik ben koning sterk, Prins Extince! Maar dan alsnog, een kleine foto impressie van de afgelopen dagen. Er komt vast nog meer, of meer

referenties. Zoals altijd, terug kijken is het nieuwe voor uit kijken. De toekomst hangt altijd

samen met het verleden toch?

Ik word echt echt echt doodziek van de lay-out indeling die blogger er van maakt. Dus pardon. Placebo en Snow Patrol sprongen er uit, in het algemeen. Misschien brengt origami rust.

Failsafe - Klomppop interview

2009-05-24T08:47:00.000-07:00

Ruis op de lijn.

2009-05-22T11:28:00.000-07:00

Klomppop 09 !

Muziek is betoverend mooi.

2009-05-18T04:17:00.000-07:00

Het is Jason Webley overigens, het filmpje is van een dierenbegraafplaats bij Parijs. Gaan we een keer naar Parijs samen? Heel de wereld.

Double Daan dwars door je speakers.

2009-05-15T11:37:00.001-07:00

A clean execution.

2009-05-15T07:52:00.000-07:00

Zo, over een te grote hoeveelheid kruiden valt heen te komen. Na een wrap, twee wrap is water op, vier wraps totaal en niet meer gedronken. Omdat eten een sensuele ervaring kan zijn, of misschien gewoon omdat het woord 'lekker' ook op meerdere dingen van toepassing is. Elke keer als ik vanaf richting Utrecht (maar ik weet niet of dat taaltechnisch juist is) naar Rotterdam reis, komen we langs Blijdorp en de moskee. Vroeger dacht ik altijd, of misschien was dat Bas alleen, dat het een voorbode van de Efteling was. En dus vroegen we dan standaart of dat de verrassing was waar we naar toe reden, maar het bleek nooit zo te zijn. Voor de Efteling moet je op een gegeven moment rechts, voor het Land van Ooit rechtdoor. Maar het Land van Ooit is niet meer. De reus wel, die staat nu in Middelburg.

Een paar dagen terug stond Bridget Jones aan, mama kwam thuis tijdens het reclameblok. Ze zapte weg en mijn broertje had het de volgende dag over de leuke film die we gisteren aan het kijken waren. Mama vroeg welke het was, en zei bij het antwoord dat ze die nog eens wou zien, want dat had ze nog nooit gedaan. Dat was wel schattig eigenlijk. Ze is sowieso schattig, wat ik te vaak vergeet. Vroeger maakten we een keer chinezen van manderijnen, om te trakteren op de creche of misschien de peuterschool al, ik dacht van niet. De helft van de kinderen vond het een stomme traktatie, het was ook geen snoep. Maar ik weet ook niet zo goed waarom ik daar nu steeds aan denk, er stak veel moeite in en ik ben misschien te sentimenteel aangelegd.

Our future foe scenarios, zingt Silversun Pickups. A revolution baby. Maar eigenlijk weet ik niks van ze, behalve dat ik vroeger Lazy Eye zo fijn vond en nog steeds. Nu grijpt het me weer, en we gaan, yeaa we gaan. Maar eerst moet ik 'het' halen. Gaat wel lukken, heb ik besloten. Misschien met een vier en een vijf, maar het moet. Ik mag niet thuiskomen en zeggen 'Het was toch wel erg moeilijk,' wat altijd betekend dat ik denk dat het niet al te best ging. Wat ik waarschijnlijk wel ga doen. Als het dan bij een 5,5 blijft is het ook goed, zelfs een 5 voor wiskunde mag want ik sta een 6. Afgerond, wat ik ook niet wist. Nee, ik moet het halen. En het gaat lukken, voor zover besluiten geldig zijn in dit geval.

Al had ik het even over Bridget. Ik keek terwijl Mark Darcy lief voor haar was, en ja ik weet de namen van de acteurs ook maar nu gaat het over personages, en dat ze het naar hun zin hadden met elkaar. Toen deden ze lelijk en Bridget was onredelijk maar emotioneel. En liep weg. En kwamen weer bij elkaar. En dat is eigenlijk vreemd, dat op het moment dat er een klein dingetje stoort, je alle goede en leuke dingen steeds vergeet. En dat je er over kan zeiken en ruzie maken, maar misschien komt het ook omdat voor iemand's emoties alleen het heden telt. What have you done, it's too late for everyone, dit liedje kende ik ook al. Well thought out twinkles. Nadenken er over, nadenken voor dat je het spuit. Maar misschien is dat wel liefde, door alle emotie soms het goede vergeten maar vaak ook het slechte, en soms even alle emoties op zij of zei zetten. Zij zei, ik zei over haar, zij zei over mij en niemand gaat weg. Niemand mag weg.

Gelukkig wil ik ook totaal niet weg.

I am the alcohol in your haircut.

2009-05-01T11:22:00.000-07:00

Nothing ever changes

2009-04-26T02:36:00.001-07:00

English summerrain, seems to last for ages.

30 Miles west.

2009-04-23T11:08:00.000-07:00

The hole in the hull defied the crews attempts to bail us out,

and flooded the engines and radio and half buried bow.

Your tongue is a rudder, it steers the whole ship

Sends your words past your lips or keeps them safe behind your teeth

But the wrong words will strand you, come off course while you sleep.

Sweep your boat out to sea or dashed to bits on the reef

The vessel groans the ocean pressures its frame

to the port, I see the lighthouse through the sleet and rain.

[Brand New - Play Crack the Sky.]

En elk jaar.

2009-04-22T11:30:00.000-07:00

Even denken aan 22 april. Eigenlijk om half 12 's nachts, maar dat doet er niet toe. Ik mis je wel, iedereen doet dat. Maar ik mis je echt. Gelukkig is het wel eh. Goed zo. Met de avantgardistische steen, hihi. Bliksem. Ik wil terug naar de winkel, ook al was je daar nooit behalve zaterdagen. Nu ben je vast altijd thuis. Ik kom vast een keer langs, ooit, over heel veel jaar. Misschien een eeuw, dan zou ik de oudste vrouw ter wereld worden. Dat zou vet zijn.

Peace sign up, index down.

2009-04-22T11:06:00.000-07:00

http://www.expreszo.nl/content/headlines/2856

Beter word ik niet doodgeschoten vanwege een spotprent.

Stiekem heb ik er toch wel omin zin in.

2009-04-16T11:35:00.000-07:00

De podia, de volgorde waarschijnlijk van rechts naar links. Maar niks is zeker natuurlijk. Geel moet ik, roze is ook vast leuk om te zien, en ach he. We zien het dan toch wel. Maar voor nu! Pinkpop 2009!

Ik klik, ik kies

All these lives.

2009-04-13T09:06:00.000-07:00

Een liedje en een titel van de foto. Months go by, without the clues or traces. Want de tijd is er niet altijd, maar vaak wel te druk. De afgelopen dagen vond ik nepnagels in afvalbakjes in de trein, typte ik balkjes in plaats van bakjes en nu zing ik mee met Dashboard. Mijn oom zei dat ik in zijn oude gele bestelwagen mag crossen als ik mijn rijbewijs heb. Met sommige mensen is bier drinken echt fijn, hihi.

Maar alles en dus ook dat, brengt me terug naar jou. Met de auto naar jou. Bier drinken in de tuin. Een, gewoon omdat het fijn is bij het eten. Ik ben hem niet. En ik ben zo veel dichter bij jou dan dat hij is, ook al zien jullie elkaar vaker. Dat is maar goed ook, anders zou ik het zielig voor je zusje vinden. Nu ratel ik, maar je snapt me vast. Met een t, want snappen en jij. Altijd jou eigenlijk.

En ik kreeg een kleedje van hem, dat bij het interieur van een café in Nieuwdorp had gehoord. Die had hij opgekocht, dus kreeg mijn zusje er ook een. Er waren er vast nog tien. Daarom ging ik maar foto's maken van mijn kamer. Samen vlug weer? We wennen zo fijn vlug.

Hihi. De zomer, de zomer komt er aan.

1 2 3, 1 2 3.

Als nog verbaas ik mezelf er altijd over, de mensen op de stations. De drukte in de treinen. De gezinnen en ouderen, maar vooral pre-ouderen. En jongeren. Petjes. Het is eigenlijk vreemd, allemaal dezelfde gedachten maar je kent ze niet. En je wilt niet met ze praten. Niet naast hem zitten. We zijn egoistische kudde dieren wel. Ik vond het lange weekend geweldig.

Superman ondergoed

2009-04-02T12:40:00.000-07:00

Het is best wel cool op zich, dat als je de wrapper van een paas ei (goudgeel, er zat vast hazelnoot in) er af haald en hem op een bepaalde manier crushed, het dan net een muis wordt. Maar ik weet ook niet waarom, of hoe verder.

Don't tell me, it's national!

2009-03-30T06:02:00.000-07:00

Ik weet niet wat voor vorm mijn bed heeft. Een triangel niet, geen hoek maar wel hoeken. Cirkelzaag wilde ik voor de kartonnenbuis, voor een cdrek er in. Maar misschien is een prisma, ik begreep nooit goed wat dat inhield. Here we are, in iets wat ik niet kan verstaan. Liedjes over seks.

Maar nee, daar wil ik niet over typen. Al bedacht ik gisteren wel een fotocompositie, misschien gerelateerd. Later word ik vast een beroemd kunstenaar, die nog steeds niet om kan gaan met d's, t's en lange ij-en. Het ij, een ei, je weet nooit zeker wat iemand bedoeld. Ik denk dat alles wat je verzint ook bestaat in een zekere mate. Want wie ben jij, om te zeggen dat het nep is. Behalve als je niet wilde dat het bestond. Voor iemand is het er dan niet. Nooit kan alles er zijn denk ik, alleen al omdat alle angsten nep moeten blijven. Niet te hard aan denken is een must.

Want wat een prachting selffullfillingprofecy, of hoe je de bedoeling schrijft, zou het opleveren. Als elk monster wat je bedacht, door de gedachte zou ontstaan. Ik zou nooit meer uit bed durven komen.

You'll be out of place and underdressed.

2009-03-29T04:43:00.000-07:00

I am the new cancer, never looked better.

Lekkerste band:
- Rise Against
- Brand New
- VETO
- Dresden Dolls

Beste strot / man:
- Tim Mcllrath / Rise Against

En de vrouwen dan:
- Amanda Palmer / Solo, Dresden Dolls

DJ jij of ik:
- Troels Abrahamsen / Mockinbird, VETO etc.

Haprap:
- Typhoon

Live is leuk:
- Blood Red Shoes
- Disco Ensemble
- Rise Against
- Dresden Dolls

Moetmoetmoet nog zien:
- VETO
- Brand New
- Metric
- Jack's Mannequin / Something Corporate

Beste plaat:
- Snow Patrol - Eyes open
- VETO - Crushing Digits
- Rise Against - Appeal to Reason

Maar wat draai ik nu dan het meest:
- Mongrel - Better than Heavy
- Silversun Pickups - Swoon
- Metric - Fantasies

Ik wou lijstjes en muziek, wat bijna rijmt op Volbeat.

Measuring up a Trojan horse.

2009-03-24T12:24:00.000-07:00

Mijn computer doet vervelend. Ik schreef stukjes vandaag, waar van de laatste spontaan op kwam. Met de bakjes, de drie. Het zijn net tanks, voor de melk, voor het vee, bij de trekkers. Vroeger maakten we die daar van, van oma's bakjes. Met de palen, voor de hekken, van spijkers. Bonen als bieten en graan. Tot de muizen kwamen.

And the boxes we keep our pills in
Are well made garages for toycars
It's a childish medicine.

Tien, elf, elf, elf.

2009-03-22T13:25:00.000-07:00

I send vibrations in your direction, from a satellite mind. Ik denk dat het te maken heeft met het feit dat als ik 10 centimeter van je huid vandaan ben, ik alleen maar wil inademen.

What to do with Laura list.

2009-03-22T07:57:00.000-07:00

Prik Laura niet in haar zij zei zij.
Wat een lelijke bolletjes
Oren zijn vanaf nu verboden
Kusje op je neus
Monster.
Mine mine.
Misschien moet ik volgende keer weer een normaal blog maken.
Twit twat.
Mijn blog gaat niet kapot.
Maar mijn hoofd is even te druk.
Kusje op een kruk
Met jou erop, that is
Want in de zon denk ik de hele tijd
mismis
Hey lady, we have the world waiting at our feet.
Oh, de bolies zijn geen bolies op mijn blog. Pijltjes. Pijltje op je shirt.

Artikel 7 Nederlandse grondwet.

2009-03-13T08:08:00.000-07:00

Bonnetjes, bonnetjes voor gratis zakken broodjes, gratis Pedigree (voor de hond) en kattenvoer. Saté en dingen die er verder toch niet meer lagen, in het rek. Bonnetjes van mama. Twee keer chips en twee keer Extran, want het was in de aanbieding. De allerlekkerste chips van de hele wereld en drinkflesjes. Voor vanavond, het bioscoop voer is duur en ik ben gelukkig nog net niet zo arm als de mensen uit India. Al zullen die inmiddels misschien ook wel iets hebben teruggezien, van hun film van 12 miljoen die alleen in het openingsweekend er al 250 opbracht.

Maar, en voorzie een plotwending, er zat een volwassen vrouw van een jaar of, laten we zeggen, 45 achter de kassa. Kortgeknipt haar want anders wordt het zo grijs en nou ja, seks zal ze toch niet meer hebben. Ik kan me niet voorstellen dat mannen, ook al zijn zij zelf ook uitgezakt, nog bovenop zo'n kortgeknipte feeks willen kruipen. Die hen dan commendeert en afzeikt, en vervolgens hysterisch gaat huilen dat ze zich niet meer Vrouw voelt. Want verdomme, dat is ze ook niet meer. Ik vind vrouw meer een woord voor iemand die het uitstraalt. Ook al heeft ze dan kort haar of bijvoorbeeld een gok. Nee, midlife-crisis-feeksen zijn gewoon van die.. Nou ja, gisteren was het dus paddentrek, en er lagen honderd doodgereden padden op de fietspaden. Zo iets. Opengebarsten in een zoektocht naar pracht en praal.

Al drijf ik nu af. Het begon met het feit dat ze geen 'Goedenmiddag' of dergelijke begroeting zelfs maar mompelde, of normaal 'Prettig weekend,' 'Doei,' 'Bedankt' of wat dan ook zei tegen de klant voor mij. Vervolgens moest ze de code van een van de bonnetjes handmatig intoetsen, want mama had een hoekje verkeerd gescheurd blijkbaar. En dat kreeg ik te voorduren. Er komen daar ook veel bejaarden, dus ik vraag me al af hoe ze tegen hun uitgevallen zou zijn. Vervolgens vroeg ik waarom het €10 kostte, terwijl mijn chips en drinken maar €3,50 zou zijn. Twee van de bonnetjes waren toch echt verkeerd blijkbaar, dus ze ging er maar van uit dat ik dan dan wel normaal zou betalen. Dat geld er maar weer afgehaald en ik wilde mijn pinpas pakken. Vergeten. NOU DAN LEG IK HET WEL ALLEMAAL WEG, HIER ZIJN JE BONNEN, DOEI.

Nou dag he, ga lekker iemand anders vervelen met je opvliegers. Huu.

I want to make music,
That tears itself apart.
[/Jason Webley.]

Maar wat is er aan de hand dan.

2009-03-11T01:42:00.000-07:00

Niks eigenlijk, maar mijn computer is weer terug. Al zit ik nu op school. En ik ben blij. Dus ik update even, hihi. Miniscuul, omdat het zo'n leuk woord is, en omdat er altijd te weinig tijd is. Maar er komen vast weer prachtige blogberichten aan, lange, normale, goede, die ik steeds wil maar nooit doe.

Hi, I'm Nikky. And I'm Ricky, and we are the Icky twins!

TWINS!

And we're both bisexual, but just looking for the loves of our lives.

AAAAH!

Tot zover.

En wat kwam er als laatste binnen door mijn verguisde en geliefde Utorrent?

Steven Wilson - Insurgentes

De lead, bedenker en maker van Porcupine Tree heeft een solo album
uitgebracht, wat vier sterren kreeg bij de kenners van Veronica. Ik heb nog maar
een liedje fatsoenlijk geluisterd, wat er op het rustigere werk van Porcupine
Tree leek, logisch ook, dus dit wordt een album om zo maar op de achtergrond aan
te zetten gok ik.

Metric - Fantasies

JA JA JA. Hij komt volgende maand officieel uit geloof ik. En het
is nu al prachtig weer. Collect call.

The Spill Canvas - Denial feels so good EP

Gewoon omdat hij nog ontbrak.

...And You Will Know Us By The Trail Of Dead - Source tags and codes

De meest succesvolle cd van And you will know us tot nu toe
blijkbaar en ik was nieuwsgierig na het heerlijke nieuwe The century of self. Ik
heb tot nu toe twee nummers geluisterd, ze klinken vrij hard en ik vind de
vergelijking met een deel van het Porcupine Tree ouvre nog steeds treffend,
fijne muziek.

When the spark reaches powder, I will blow up
I'll become the mist you breath into your lungs
And all of my love will then turn into yours
[/The Spill Canvas]

Want als er iets in ieder geval niet veranderd is, zijn het mijn zo af en toe semi-kleffe blogs voor jou. Hihi.

"Three questions and a bunch of love" pt. 4

2009-03-11T01:30:00.000-07:00

Bandjes en drie vragen, steeds hetzelfde, met als vierde het Britse The Joy Formidable. In het Engels en wel, anders wordt de vertaling weer zo anders, enjoy en dat soort dingen!

Part 4: The Joy Formidable

The questions are answered by vocalist / guitarist and blonde Ritzy. TJF is currently on tour with the likes of Howling Bells, and will be playing some with Maccabees and Friendly Fires in April. The majority of songs of their A balloon called moaning album is downloadable for free at their myspace and they're probably going to be pretty big I guess. The answers are a little short here, but at least they're clear :-)

1. Where do you draw the inspiration from for the lyrics, and do write them together or does one of the band writes it all?

Rhydian (does the bass) and I write the lyrics and music together. We draw inspiration from so many sources, some are observational, others more personal.

2. Do you have a special ritual or something before going on stage?

Not one ritual. Some nights I like a few quiet moments before going onstage, others I listen to music, have a shot of bourbon, depends on my mood.

3. What's the best gig you ever visited?

I've been to so many great shows, but Bjork in Manchester Apollo was incredible, she's an extremely powerful performer, very moving.

Thanksss as ever, good luck with all of that and cheers! I probably wouldn't have known them if they hadn't added me on myspace, so also thanks for being friends I guess haha. Keep up the good work.

http://www.myspace.com/thejoyformidable